چهارم در «مصباح» شيخ است که روايت کرده ابوحمزۀ ثمالی که
حضرت امام زين العابدين (عليه السّلام) در ماه رمضان بيشتر از شب را نماز میکرد و چون سحر میشد اين دعا میخواند
اِلٰهٖی لٰا تُؤَدِّبْنٖی بِعُقُوبَتِكَ
وَ لٰا تَمْکُرْبٖی فٖی حٖیلَتِكَ
خدایا مرا ادب مکن بعقوبتت و مکر مکن با من در حیلهات
مِنْ اَیْنَ لِیَ الْخَیْرُ یٰا ربِّ
وَ لٰا یُوجَدُ اِلّٰا مِنْ عِنْدِكَ
از کجا خیری بدست آورم ای پروردگار من و حال آنکه خیری یافت نشود جز در پیش تو
وَ مِنْ اَیْنَ لِیَ النَّجٰاةُ
وَ لٰا تُسْتَطٰاعُ اِلّٰا بِكَ
و از کجا برایم نجاتی باشد با اینکه نجاتی نتوان یافت جز بوسیلۀ تو
لَا الَّذٖی اَحْسَنَ
اسْتَغْنٰی عَنْ عَوْنِكَ وَ رَحْمَتِكَ
نه آن کس که نیکی کند بینیاز باشد از کمک و رحمت تو
وَ لَا الَّذٖی اَسٰاءَ وَ اجْتَرَءَ عَلَیْكَ وَ لَمْ یُرْضِكَ
خَرَجَ عَنْ قُدْرَتِكَ
و نه آنکس که بدی کند و دلیری بر تو نماید و تو را خوشنود نکند از قدرت تو بیرون رود
یٰا رَبِّ یٰا رَبِّ یٰا رَبِّ
بگوید تا آنکه نفس قطع شود
ای پروردگارم ای پروردگار من
بِكَ عَرَفْتُكَ
بوسیلهات من تو را شناختم
وَ
اَنْتَ دَلَلْتَنٖی عَلَیْكَ
وَ دَعَوْتَنٖی اِلَیْكَ
و تو مرا بر خود دلالت کردی و مرا بسوی خود خواندی
وَ لَوْ لٰا اَنْتَ لَمْ اَدْرِ مٰا اَنْتَ
و اگر فضل تو نبود من تو را نمیشناختم
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذٖی اَدْعُوهُ فَیُجٖیبُنٖی
وَ اِنْ کُنْتُ بَطٖیئًا حٖینَ یَدْعُونٖی
حمد برای خدائی است که او را خوانم پس جوابم دهد و اگرچه هنگامی که میخوانَدَم به کُندی بدرگاه او میروم
وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذٖی اَسْئَلُهُ فَیُعْطٖینٖی
وَ اِنْ کُنْتُ بَخٖیلًا حٖینَ یَسْتَقْرِضُنٖی
و سپاس خدای را که درخواستش کنم و او بمن عطا کند و هرچند که من بخل ورزم زمانی که از من قرض خواهد
وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذٖی اُنٰادٖیهِ کُلَّمٰا شِئْتُ لِحٰاجَتٖی
وَ اَخْلُو بِهِ حَیْثُ شِئْتُ لِسِرّٖی بِغَیْرِ شَفٖیعٍ
فَیَقْضٖی لٖی حٰاجَتٖی
و سپاس خدای را که هرگاه برای حاجتی که بخواهم او را ندا کنم و هر زمان که بخواهم برای راز خود بدون واسطه با او خلوت کنم و او حاجتم را روا کند
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذٖی لٰا اَدْعُو غَیْرَهُ
وَ لَوْ دَعَوْتُ غَیْرَهُ لَمْ یَسْتَجِبْ لٖی دُعٰائٖی
حمد خدای را که غیر او را نخوانم و اگر غیر او را بخوانم او دعای مرا مستجاب نگرداند
وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذٖی لٰا اَرْجُو غَیْرَهُ
وَ لَوْ رَجَوْتُ غَیْرَهُ لَأَخْلَفَ رَجٰآئٖی
و سپاس خدای را که بغیر او امید ندارم و اگر غیر او را امید داشته باشم هر آینه ناامیدم کند
وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذٖی وَکَلَنٖی اِلَیْهِ فَاَکْرَمَنٖی
وَ لَمْ یَکِلْنٖی اِلَی النّٰاسِ فَیُهٖینُونٖی
و حمد برای خدا است که مرا بسوی خود واگذاشته و گرامیم داشته و مرا بمردم وامگذاشته که مرا توهین کنند
وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذٖی تَحَبَّبَ اِلَیَّ
وَ هُوَ غَنِیٌّ عَنّٖی
و حمد برای خدا است که با من دوستی کند و او از من بینیاز است
وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذٖی یَحْلُمُ عَنّٖی
حَتّٰی کَاَنّٖی لٰا
ذَنْبَ لٖی
و ستایش برای خدا است نسبت بمن بردباری کند تا اندازۀ که گویا من گناهی ندارم
فَرَبّٖی اَحْمَدُ شَیْئٍ عِنْدٖی
وَ اَحَقُّ بِحَمْدٖی
پس پروردگار من ستودهترین چیز است نزد من و بحمد من سزاوارتر است
اَللّٰهُمَّ اِنّٖی اَجِدُ سُبُلَ الْمَطٰالِبِ اِلَیْكَ مُشْرَعَةً
خدایا من همۀ راههای مطالب و مقاصد را که بسوی تو است باز میبینم
وَ مَنٰاهِلَ الرَّجٰآءِ اِلَیْكَ مُتْرَعَةً
و چشمههای امیدواری به تو را سرشار و لبریز میبینم
وَ الْإِسْتِعٰانَةَ بِفَضْلِكَ لِمَنْ اَمَّلَكَ مُبٰاحَةً
و اعانت جستن بفضل و کرمت برای آنکه بتو امید دارد مباح میباشد
وَ اَبْوٰابَ الدُّعٰآءِ اِلَیْكَ لِلصّٰارِخٖینَ مَفْتُوحَةً
و درهای دعا و تضرّع بدرگاهت برای فریاد کنندگان باز است
وَ اَعْلَمُ اَنَّكَ لِلرّٰاجٖیلِلرّٰاجٖینَ بِمَوْضِعِ اِجٰابَةٍ
و من میدانم که تو از برای امیدواران در معرض اجابت هستی
وَ لِلْمَلْهُوفٖینَلِلْمَلْهُوفِ بِمَرْصَدِ اِغٰاثَةٍ
و از برای اندوهگینان در کمین فریادرسی هستی
وَ اَنَّ فِی اللَّهْفِ اِلٰی جُودِكَ وَ الرِّضٰا بِقَضٰآئِكَ
عِوَضًا مِنْ مَنْعِ الْبٰاخِلٖینَ
وَ مَنْدُوحَةً عَمّٰا فٖی اَیْدِی الْمُسْتَأْثِرٖینَ
و براستی میدانم که در پناهندگی بجود و فضلت و رضا دادن بقضا و قدرت عوضی است از منع نمودن بخیلان و راه گشایشی است از حاجت به آنچه در دست دنیاطلبان است
وَ اَنَّ الرّٰاحِلَ اِلَیْكَ قَرٖیبُ الْمَسٰافَةِ
و براستی کوچ کننده بسوی تو راهش نزدیک است
وَ اَنَّكَ لٰا تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ
اِلّٰا اَنْ تَحْجُبَهُمُ الْأَعْمٰالُ دُونَكَ
و حتماً تو از خلق خود در حجاب نشوی مگر آنکه کردار بدشان حاجب آنها شود
وَ قَدْ قَصَدْتُ اِلَیْكَ بِطَلِبَتٖی
وَ تَوَجَّهْتُ اِلَیْكَ بِحٰاجَتٖی
وَ جَعَلْتُ بِكَ اسْتِغٰاثَتٖی
وَ بِدُعٰآئِكَ تَوَسُّلٖی
و من بدرگاه تو با مطلبی که دارم آهنگت نمودهام و رو بسوی تو با حاجتی که دارم آمدهام و استغاثهام را بدرگاه تو قرار دادم و توسّلم را بدعای تو قرار دارم
مِنْ غَیْرِ اسْتِحْقٰاقٍ لِاسْتِمٰاعِكَ مِنّٖی
وَ
لَا اسْتٖیجٰابٍ لِعَفْوِكَ عَنّٖی
بدون آنکه من استحقاق داشته باشم که دعایم را بشنوی و نه مستوجب آنم که از من درگذری
بَلْ لِثِقَتٖی بِکَرَمِكَ
وَ سُکُونٖی اِلٰی صِدْقِ وَعْدِكَ
وَ لَجَإٖی اِلَی الْإٖیمٰانِ بِتَوْحٖیدِكَ
وَ یَقٖینٖی بِمَعْرِفَتِكَ مِنّٖی
بلکه به آن اعتمادی که بکرم تو دارم و آن آرامش و اطمینان که به صدق وعدهات دارم و بجهت التجاء و پناهندگی که به ایمان و اعتقاد به یگانگی تو دارم و یقینی که بشناسائی تو دارم
اَنْ لٰا رَبَّ لٖی غَیْرُكَ
وَ لٰا اِلٰهَ اِلّٰا اَنْتَ وَحْدَكَ لٰا شَرٖیكَ لَكَ
که پروردگاری برای من غیر تو نیست و معبودی جز تو نخواهد بود یگانهای و شریک برایت نیست
اَللّٰهُمَّ اَنْتَ الْقٰائِلُ
وَ قَوْلُكَ حَقٌّ
وَ وَعْدُكَ صِدْقٌ
خدایا تو فرمودی و گفتارت حق و وعدهات راست است که
﴿وَ اسْئَلُوا اللّٰهَ مِنْ فَضْلِهِنساء ۳۲
اِنَّ اللّٰهَ کٰانَ بِکُمْ رَحٖیمًانساء ۲۹﴾
درخواست کنید از خدا از راه بخشش او که براستی خدا به شما مهربان است
وَ لَیْسَ مِنْ صِفٰاتِكَ یٰا سَیِّدٖی
اَنْ تَأْمُرَ بِالسُّؤٰالِ وَ تَمْنَعَ الْعَطِیَّةَ
و از روش تو نیست ای آقای من که دستور درخواست دهی و از عطا دریغ نمائی
وَ اَنْتَ الْمَنّٰانُ بِالْعَطِیّٰاتِ عَلٰی اَهْلِ مَمْلَکَتِكَ
وَ الْعٰآئِدُ عَلَیْهِمْ بِتَحَنُّنِ رَأْفَتِكَ
در صورتی که توئی بخشاینده به عطاها بر اهل کشور خود و متوجّه بدانها به مهربانی و رأفت هستی
اِلٰهٖی رَبَّیْتَنٖی فٖی نِعَمِكَ وَ اِحْسٰانِكَ صَغٖیرًا
وَ نَوَّهْتَ بِاسْمٖی کَبٖیرًا
معبودا مرا در خُرد سالی در نعمتها و احسانت پرورش دادی و در بزرگی نامم را بر سر زبانها بلند کردی
فَیٰا مَنْ رَبّٰانٖی فِی الدُّنْیٰا
بِاِحْسٰانِهِ وَ تَفَضُّلِهِ وَ نِعَمِهِ
پس ای که مرا پروریدی در دنیا به احسان و فضل و نعمتهای خود
وَ اَشٰارَ لٖی فِی الْأٰخِرَةِ
اِلٰی عَفْوِهِ وَ کَرَمِهِ
و برای آخرتم اشاره نمودی بگذشت و کرمت
مَعْرِفَتٖی یٰا مَوْلٰایَ دَلٖیلٖی
عَلَیْكَ
وَ حُبّٖی لَكَ شَفٖیعٖی اِلَیْكَ
ای مولای من شناسائیم به تو راهنمای من است بسوی تو و محبّتی که به تو دارم شفیع من است بدرگاهت
وَ اَنَا وٰاثِقٌ مِنْ دَلٖیلٖی بِدَلٰالَتِكَ
وَ سٰاکِنٌ مِنْ شَفٖیعٖی اِلٰی شَفٰاعَتِكَ
و من اطمینان دارم از دلیلم بسوی تو و از پذیرفتن شفیعم از جانب تو آسوده خاطرم
اَدْعُوكَ یٰا سَیِّدٖی بِلِسٰانٍ قَدْ اَخْرَسَهُ ذَنْبُهُ
میخوانم تو را ای آقای من بزبانی که گناه او لالش کرده
رَبِّ اُنٰاجٖیكَ بِقَلْبٍ قَدْ اَوْبَقَهُ جُرْمُهُ
پروردگارا با تو راز گویم بدلی که جنایتش او را بهلاکت انداخته
اَدْعُوكَ یٰا رَبِّ رٰاهِبًا رٰاغِبًا رٰاجِیًا خٰآئِفًا
میخوانم تو را ای پروردگار من ترسان و خواهان و امیدوار و هراسان
اِذٰا رَاَیْتُ مَوْلٰایَ ذُنُوبٖی فَزِعْتُ
و اِذٰا رَاَیْتُ کَرَمَكَ طَمِعْتُ
ای مولای من زمانی که گناهانم را میبینم هراسان شوم و زمانی که کرمت را میبینم به طمع افتم
فَاِنْ عَفَوْتَ فَخَیْرُ رٰاحِمٍ
وَ اِنْ عَذَّبْتَ فَغَیْرُ ظٰالِمٍ
پس اگر عفو فرمائی بهترین مهرورزی و اگر عذاب نمائی پس ستم نکردی
حُجَّتٖی یٰا اَللّٰهُ فٖی جُرْاَتٖی عَلٰی مَسْئَلَتِكَ
مَعَ اِتْیٰانٖی مٰا تَکْرَهُ
جُودُكَ وَ کَرَمُكَ
دلیل من ای خدا در دلیریم بر خواهش از تو با اینکه رفتارم خوشایند تو نیست همان فضل و کرم تو است
وَ عُدَّتٖی فٖی شِدَّتٖی
مَعَ قِلَّةِ حَیٰآئٖی
رَأْفَتُكَ وَ رَحْمَتُكَ
و ذخیرۀ من در سختیم با آنکه حیا و شرم من کم است همان رأفت و رحمت تو است
وَ قَدْ رَجَوْتُ اَنْ لٰا تَخٖیبَ بَیْنَ ذَیْنِ وَ ذَیْنِ مُنْیَتٖی
فَحَقِّقْ رَجٰائٖی
وَ اسْمَعْ دُعٰائٖی
والحال امید دارم که امیدم میان این و آن نومید نشود پس امیدم را جامۀ تحقّق بپوشان و دعای مرا بشنو
یٰا خَیْرَ مَنْ دَعٰاهُ دٰاعٍ
وَ اَفْضَلَ مَنْ رَجٰاهُ رٰاجٍ
ای بهتر کسی که خواننده بخواندش و برتر کسی که امیدوار به او امید دارد
عَظُمَ یٰا سَیِّدٖی اَمَلٖی
وَ سٰآءَ عَمَلٖی
ای آقای من آرزوی من بزرگ است و عمل من بد
فَاَعْطِنٖی مِنْ
عَفْوِكَ بِمِقْدٰارِ اَمَلٖی
وَ لٰا تُؤٰاخِذْنٖی بِاَسْوَءِ عَمَلٖی
پس به من عطا کن از عفو خویش به اندازۀ آرزویم و مرا مؤاخذه مفرما به بدترین عملم
فَاِنَّ کَرَمَكَ یَجِلُّ عَنْ مُجٰازٰاةِ الْمُذْنِبٖینَ
زیرا که کرم تو برتر است از مجازات گنهکاران
وَ حِلْمَكَ یَکْبُرُ عَنْ مُکٰافٰاةِ الْمُقَصِّرٖینَ
و بردباریت بزرگتر است از مکافات تقصیرکاران
وَ اَنَا یٰا سَیِّدٖی عٰآئِذٌ بِفَضْلِكَ
هٰارِبٌ مِنْكَ اِلَیْكَ
و من ای آقایم پناهنده بفضل توام و از تو بسوی تو گریختهام
مُتَنَجِّزٌ مٰا وَعَدْتَ مِنَ الصَّفْحِ عَمَّنْ اَحْسَنَ بِكَ ظَنًّا
و خواهان آنچه را که وعده کردهای از گذشت نسبت به کسی که گمانش بتو نیکو است
وَ مَا اَنَا یٰا رَبِّ وَ مٰا خَطَرٖی
من چه هستم ای پروردگار من و اهمیّت من چه است
هَبْنٖی بِفَضْلِكَ
وَ تَصَدَّقْ عَلَیَّ بِعَفْوِكَ
مرا بفضل خویش ببخش و بر من نیکی کن به عفو خویش
اَیْ رَبِّ جَلِّلْنٖی بِسِتْرِكَ
وَ اعْفُ عَنْ تَوْبٖیخٖی بِکَرَمِ وَجْهِكَ
پروردگارا بپوشان مرا بپوشش خود و بکرم و فضلت از سرزنش من درگذر
فَلَوِ اطَّلَعَ الْیَوْمَ عَلٰی ذَنْبٖی غَیْرُكَ مٰا فَعَلْتُهُ
پس اگر اطّلاع مییافت امروز بر گناه من کسی غیر تو، آن گناه را انجام نمیدادم
وَ لَوْ خِفْتُ تَعْجٖیلَ الْعُقُوبَةِ لَا اجْتَنَبْتُهُ
و اگر میترسیدم عقوبت زودرَسَت را (زودرس تو را)، هر آینه دوری میکردم از گناه
لٰا لِأَنَّكَ اَهْوَنُ النّٰاظِرٖینَ [اِلَیَّ]
وَ اَخَفُّ الْمُطَّلِعٖینَ [عَلَیَّ]
و با این حال مرتکب گناه شدم نه برای آنست که تو سبکترین ناظرانی و یا بیمقدارترین آگاهانی بر من
بَلْ لِأَنَّكَ یٰا رَبِّ خَیْرُ السّٰاتِرٖینَ
وَ اَحْکَمُ الْحٰاکِمٖینَ
وَ اَکْرَمُ الْأَکْرَمٖینَ
بلکه برای آنست که تو ای پروردگار من بهترین ستّاران و احکم الحاکمین و گرامیترین گرامیان
سَتّٰارُ الْعُیُوبِ
غَفّٰارُ الذُّنُوبِ
عَلّٰامُ الْغُیُوبِ
پوشندۀ عیوب آمرزندۀ ذنوب دانای پنهانیهائی
تَسْتُرُ الذَّنْبَ بِکَرَمِكَ
وَ تُؤَخِّرُ الْعُقُوبَةَ بِحِلْمِكَ
گناه را بکرم خود پوشانی و عقوبت را با بردباری خود تأخیر اندازی
فَلَكَ
الْحَمْدُ عَلٰی حِلْمِكَ بَعْدَ عِلْمِكَ
وَ عَلٰی عَفْوِكَ بَعْدَ قُدْرَتِكَ
پس خاصّ تو است حمد بر بردباریت پس از دانشت و بر گذشتت پس از قدرتت
وَ یَحْمِلُنٖی وَ یُجَرِّئُنٖی عَلٰی مَعْصِیَتِكَ
حِلْمُكَ عَنّٖی
و مرا وادار و دلیر کرده بر نافرمانیت، بردباریت بر من
وَ یَدْعُونٖی اِلٰی قِلَّةِ الْحَیٰآءِ
سِتْرُكَ عَلَیَّ
و مرا واداشته به بیشرمی، پرده پوشیت بر من
وَ یُسْرِعُنٖی اِلَی التَّوَثُّبِ عَلٰی مَحٰارِمِكَ
مَعْرِفَتٖی بِسَعَةِ رَحْمَتِكَ وَ عَظٖیمِ عَفْوِكَ
و مرا شتابان کرده به برخواستن بر محرّمات تو شناسائی من به سعۀ رحمتت و بزرگی عفوت
یٰا حَلٖیمُ یٰا کَرٖیمُ
یٰا حَیُّ یٰا قَیُّومُ
ای بردبار ای بزرگوار ای زنده ای پاینده
یٰا غٰافِرَ الذَّنْبِ
ای آمرزندۀ گناه
یٰا قٰابِلَ التَّوْبِ
ای پذیرندۀ توبه
یٰا عَظٖیمَ الْمَنِّ
ای بزرگ نعمت
یٰا قَدٖیمَ الْإِحْسٰانِ
ای که احسان او قدیم
اَیْنَ سَِتْرُكَ الْجَمٖیلُ
کجا است پرده پوشی زیبایت
اَیْنَ عَفْوُكَ الْجَلٖیلُ
کجاست گذشت جلیلت
اَیْنَ فَرَجُكَ الْقَرٖیبُ
کجاست گشایش نزدیک تو
اَیْنَ غِیٰاثُكَ السَّرٖیعُ
کجاست فریادرسیِ سریعت
اَیْنَ رَحْمَتُكَ الْوٰاسِعَةُ
کجاست رحمت واسعهات
اَیْنَ عَطٰایٰاكَ الْفٰاضِلَةُ
کجاست عطاهای برجستهات
اَیْنَ مَوٰاهِبُكَ الْهَنٖیئَةُ
کجاست موهبتهای گوارایت
اَیْنَ صَنٰائِعُكَ السَّنِیَّةُ
کجاست کردارهای والایت
اَیْنَ فَضْلُكَ الْعَظٖیمُ
کجاست فضل بزرگت
اَیْنَ مَنُّكَ الْجَسٖیمُ
کجاست نعمت بزرگت
اَیْنَ اِحْسٰانُكَ الْقَدٖیمُ
کجاست احسان دیرینهات
اَیْنَ کَرَمُكَ یٰا کَرٖیمُ
کجاست بزرگواری تو ای بزرگوار
بِهِ وَ بِمُحَمَّدٍ وَ اٰلِ مُحَمَّدٍ
فَاسْتَنْقِذْنٖی وَ بِرَحْمَتِكَ فَخَلِّصْنٖی
به آنچه گفتم و به حقّ محمّد (ص) و آل محمد (ع) پس مرا رها کن و برحمتت پس مرا نجات ده
یٰا مُحْسِنُ یٰا مُجْمِلُ
یٰا مُنْعِمُ یٰا مُفْضِلُ
ای نیکوکار ای جمال بخش ای نعمت ده ای فزونی بخش
لَسْتُ اَتَّکِلُ فِی النَّجٰاةِ مِنْ عِقٰابِكَ عَلٰی اَعْمٰالِنٰا
بَلْ بِفَضْلِكَ عَلَیْنٰا
من تکّیه ندارم در نجات خود از کیفرت بر اعمال خودمان بلکه بفضل تو بر ما تکّیه دارم
لِأَنَّكَ اَهْلُ التَّقْوٰی وَ اَهْلُ الْمَغْفِرَةِ
زیرا که تو اهل تقوی و اهل آمرزشی
تُبْدِئُ بِالْإِحْسٰانِ نِعَمًا
وَ تَعْفُو عَنِ الذَّنْبِ کَرَمًا
آغاز بنعمت کنی از روی احسان و در گذری از گناه از نظر بزرگواری
فَمٰا نَدْرٖی مٰا نَشْکُرُ
و در این حال ندانیم کدامیک را سپاس کنیم
اَجَمٖیلَ مٰا تَنْشُرُ
اَمْ قَبٖیحَ مٰا تَسْتُرُ
آن نیکیهائی که گستردهای یا زشتیهائی که پوشاندهای
اَمْ عَظٖیمَ مٰا اَبْلَیْتَ وَ اَوْلَیْتَ
اَمْ کَثٖیرَ مٰا مِنْهُ نَجَّیْتَ وَ عٰافَیْتَ
یا بزرگ آزمایشت و نعمت بخشیت یا آن همه چیزهائی که از آن نجات دادهای و عافیت دادی
یٰا حَبٖیبَ مَنْ تَحَبَّبَ اِلَیْكَ
ای حبیب کسی که با تو دوستی کند
وَ یٰا قُرَّةَ عَیْنِ مَنْ لٰاذَ بِكَ وَ انْقَطَعَ اِلَیْكَ
و ای نور دیدۀ کسی که به تو پناه آرد و از غیر تو بِبُرد
اَنْتَ الْمُحْسِنُ وَ نَحْنُ الْمُسٖیئُونَ
توئی نیکوکار و مائیم گنهکاران
فَتَجٰاوَزْ یٰا رَبِّ
عَنْ قَبٖیحِ مٰا عِنْدَنٰا بِجَمٖیلِ مٰا عِنْدَكَ
پس ببخش ای پروردگار ما از زشتی آنچه که پیش ما است به نیکیهای آنچه نزد تو است
وَ اَیُّ جَهْلٍ یٰا رَبِّ لٰا یَسَعُهُ جُودُكَ
و کدام نادانی است ای پروردگار که جود و بخششت آن را فرا نگیرد
اَوْ اَیُّ زَمٰانٍ اَطْوَلُ مِنْ اَنٰاتِكَ
یا چه زمانی است که درازتر از بردباریت باشد
وَ مٰا قَدْرُ اَعْمٰالِنٰا فٖی جَنْبِ نِعَمِكَ
و چه ارزشی دارد اعمال ما در برابر نعمتهای تو
وَ کَیْفَ نَسْتَکْثِرُ اَعْمٰالًا نُقٰابِلُ بِهٰا کَرَمَكَ
و چگونه زیاد شمریم اعمالی را که در برابر کرم تو باشد
بَلْ کَیْفَ یَضٖیقُ عَلَی الْمُذْنِبٖینَ مٰا وَسِعَهُمْ مِنْ
رَحْمَتِكَ
بلکه چگونه تنگ میشود بر گنهکاران با آن رحمت واسعهات که آنها را فرا گرفته
یٰا وٰاسِعَ الْمَغْفِرَةِ
یٰا بٰاسِطَ الْیَدَیْنِ بِالرَّحْمَةِ
ای که وسیع آمرزش است ای دو دستت باز به رحمت
فَوَعِزَّتِكَ یٰا سَیِّدٖی
سوگند به عزّتت ای آقای من
لَوْ نَهَرْتَنٖی مٰا بَرِحْتُ مِنْ بٰابِكَ
وَ لٰا کَفَفْتُ عَنْ تَمَلُّقِكَ
اگر مرا برانی از درگاهت برنخیزم و از تملّق و چاپلوسیت دست بر ندارم
لِمَا انْتَهٰی اِلَیَّ مِنَ الْمَعْرِفَةِ بِجُودِكَ وَ کَرَمِكَ
برای آنکه شناسائی و معرفت بجود و کرمت دارم
وَ اَنْتَ الْفٰاعِلُ لِمٰا تَشٰآءُ
و توئی بجا آورندۀ هر چه بخواهی
تُعَذِّبُ مَنْ تَشٰآءُ بِمٰا تَشٰآءُ کَیْفَ تَشٰآءُ
شکنجه دهی هرکه را که خواهی به هرچه خواهی به هر طور که خواهی
وَ تَرْحَمُ مَنْ تَشٰآءُ بِمٰا تَشٰآءُ کَیْفَ تَشٰآءُ
و رحم کنی هرکه را خواهی بدانچه خواهی به هر طور که خواهی
لٰا تُسْئَلُ عَنْ فِعْلِكَ
بازپرسی از کار خود نشوی
وَ لٰا تُنٰازَعُ فٖی مُلْکِكَ
و کسی در فرمانروائی تو نزاع نکند
وَ لٰا تُشٰارَكُ فٖی اَمْرِكَ
و شریک در کارت نباشد
وَ لٰا تُضٰآدُّ فٖی حُکْمِكَ
و ضدّیّت در حکم تو نیست
وَ لٰا یَعْتَرِضُ عَلَیْكَ اَحَدٌ فٖی تَدْبٖیرِكَ
و کسی نیست که اعتراض کند بر تدبیر تو در کارت
لَكَ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبٰارَكَ اللّٰهُ رَبُّ الْعٰالَمٖینَ
از آن تو است آفرینش و دستور، برتر و ارجمند است خدا پروردگار جهانیان
یٰا رَبِّ هٰذٰا مَقٰامُ مَنْ لٰاذَ بِكَ
وَ اسْتَجٰارَ بِکَرَمِكَ
وَ اَلِفَ اِحْسٰانَكَ وَ نِعَمَكَ
پروردگارا این جایگاه کسی است که به تو رو آورده و بکرمت پناهنده شده و الفت و خو گرفته به احسان و نعمتهایت
وَ اَنْتَ الْجَوٰادُ الَّذٖی
لٰا یَضٖیقُ عَفْوُكَ
وَ لٰا یَنْقُصُ فَضْلُكَ
وَ لٰا تَقِلُّ رَحْمَتُكَ
و توئی آن بخشایندهای که تنگ نشود عفو تو و کم نشود فضل تو و نه رحمتت کوتاه آید
وَ قَدْ تَوَثَّقْنٰا مِنْكَ بِالصَّفْحِ
الْقَدٖیمِ
وَ الْفَضْلِ الْعَظٖیمِ
وَ الرَّحْمَةِ الْوٰاسِعَةِ
و ما اعتماد داریم به تو که دارای عفو قدیم و بخشش بزرگ میباشی و رحمت واسعه را داری
اَفَتَُرٰاكَ یٰا رَبِّ تُخْلِفُ ظُنُونَنٰا
اَوْ تُخَیِّبُ اٰمٰالَنٰا
آیا چنان میبینی پروردگارا که بر خلاف گمانهای ما رفتار کنی یا آنکه ناامید کنی آرزوهای ما را
کَلّٰا یٰا کَرٖیمُ فَلَیْسَ هٰذٰا ظَنَُّنٰا بِكَ
وَ لٰا هٰذٰا فٖیكَ طَمَعُنٰا
نه چنین است ای بزرگوار و ما چنین گمانی به تو نداریم و طمع ما در تو این گونه نیست
یٰا رَبِّ اِنَّ لَنٰا فٖیكَ اَمَلًا طَوٖیلًا کَثٖیرًا
پروردگارا براستی که در تو آرزوهای دراز و بسیار داریم
اِنَّ لَنٰا فٖیكَ رَجٰآءً عظٖیمًا
و دربارهات امید بزرگ میباشد
عَصَیْنٰاكَ وَ نَحْنُ نَرْجُو اَنْ تَسْتُرَ عَلَیْنٰا
تو را نافرمانی کردیم و امید داریم که بر ما پردهپوشی کنی
وَ دَعَوْنٰاكَ وَ نَحْنُ نَرْجُو اَنْ تَسْتَجٖیبَ لَنٰا
و خواندیم تو را و ما امید داریم که ما را اجابت کنی
فَحَقِّقْ رَجٰآئَنٰا مَوْلٰینٰا
پس امید ما را بحقیقت رسان ای مولای ما
فَقَدْ عَلِمْنٰا مٰا نَسْتَوْجِبُ بِاَعْمٰالِنٰا
وَ لٰکِنْ عِلْمُكَ فٖینٰا وَ عِلْمُنٰا بِاَنَّكَ لٰا تَصْرِفُنٰا عَنْكَ
همانا ما میدانیم که به سبب اعمالمان مستوجب چه هستیم ولی دانش تو به ما و دانش ما دربارهات این است که ما را از درگاهت نرانی
وَ اِنْ کُنّٰا غَیْرَ مُسْتَوْجِبٖینَ لِرَحْمَتِكَ
و هرچند که ما مستوجب رحمت تو نیستیم
فَاَنْتَ اَهْلٌ اَنْ تَجُودَ عَلَیْنٰا
وَ عَلَی الْمُذْنِبٖینَ بِفَضْلِ سَعَتِكَ
ولی تو شایستۀ آنی که بر ما و بر گنهکاران به فضل پهناورت جود و بخشش کنی
فَامْنُنْ عَلَیْنٰا بِمٰا اَنْتَ اَهْلُهُ وَ جُدْ عَلَیْنٰا
پس بر ما منّت گذار به آنچه که تو سزاوار آنی و بر ما جود کن
فَاِنّٰا مُحْتٰاجُونَ اِلٰی نَیْلِكَ
که ما براستی حاجت به عطای تو داریم
یٰا غَفّٰارُ بِنُورِكَ اهْتَدَیْنٰا
وَ بِفَضْلِكَ اسْتَغْنَیْنٰا
وَ بِنِعْمَتِكَ اَصْبَحْنٰا وَ اَمْسَیْنٰا
ای آمرزنده، به نور تو راه یافتیم و به فضل تو بینیاز شدیم و در نعمت تو صبح و شام کردیم
ذُنُوبُنٰا بَیْنَ یَدَیْكَ
نَسْتَغْفِرُكَ اللّٰهُمَّ مِنْهٰا وَ نَتُوبُ اِلَیْكَ
گناهان ما پیش روی تو است خدایا ما از آنها آمرزش خواهیم و بدرگاهت توبه نمائیم
تَتَحَبَّبُ اِلَیْنٰا بِالنِّعَمِ
وَ نُعٰارِضُكَ بِالذُّنُوبِ
تو دوستی کنی با ما به نعمتهایت و ما با تو در عوض معارضه کنیم به گناهان
خَیْرُكَ اِلَیْنٰا نٰازِلٌ
وَ شَرُّنٰا اِلَیْكَ صٰاعِدٌ
خیر تو بر ما فرود آید و در عوض بدی ما به سوی تو بالا آید
وَ لَمْ یَزَلْ وَ لٰا یَزٰالُ مَلَكٌ کَرٖیمٌ
و تو همیشه تا بوده و هست پادشاه بزرگوار و کریم بودهای
یَأْتٖیكَ عَنّٰا بِعَمَلٍ قَبٖیحٍ
فَلٰا یَمْنَعُكَ ذٰلِكَ
مِنْ اَنْ تَحُوطَنٰا بِنِعَمِكَ
وَ تَتَفَضَّلَ عَلَیْنٰا بِأٰلٰآئِكَ
که از طرف ما کارهای زشت بسوی تو آید و آنها تو را باز ندارد از اینکه ما را به نعمتهای خود فراگیری و بر ما تفضّل کنی به عطاهایت
فَسُبْحٰانَكَ مٰا اَحْلَمَكَ
وَ اَعْظَمَكَ وَ اَکْرَمَكَ مُبْدِئًا وَ مُعٖیدًا
پس پاکیزهای تو چقدر بردباری و چه بزرگ و بزرگواری از اوّل امر و آخر آن
تَقَدَّسَتْ اَسْمٰآئُكَ
وَ جَلَّ ثَنٰاؤُكَ
وَ کَرُمَ صَنٰائِعُكَ وَ فِعٰالُكَ
مقدّس است نامهایت و ارجمند است ثنای تو و رفتارت گرانبها و افعال تو پر ارزش
اَنْتَ اِلٰهٖی اَوْسَعُ فَضْلًا وَ اَعْظَمُ حِلْمًا
مِنْ اَنْ تُقٰایِسَنٖی بِفِعْلٖی وَ خَطٖیئَتٖی
ای معبود من فضل تو وسیعتر و بردباری تو بزرگتر است از اینکه مرا به کردار و خطایم مقایسه کنی
فَالْعَفْوَ الْعَفْوَ الْعَفْوَ
پس عفو فرما درگذر درگذر
سَیِّدٖی سَیِّدٖی سَیِّدٖی
ای آقای من (") (")
اَللّٰهُمَّ اشْغَلْنٰا بِذِکْرِكَ
خدایا ما را مشغول کن به یاد خود
وَ اَعِذْنٰا مِنْ سَخَطِكَ
و پناهمان ده از خشمت
وَ اَجِرْنٰا مِنْ عَذٰابِكَ
و امان ده ما را از عذابت
وَ ارْزُقْنٰا مِنْ
مَوٰاهِبِكَ
و روزیمان ده از موهبتهای خود
وَ اَنْعِمْ عَلَیْنٰا مِنْ فَضْلِكَ
و انعام کن بر ما از فضل خود
وَ ارْزُقْنٰا حَجَّ بَیْتِكَ وَ زِیٰارَةَ قَبْرِ نَبِیِّكَ
و روزیمان کن حجّ خانهات و زیارت قبر پیامبرت
صَلَوٰاتُكَ وَ رَحْمَتُكَ وَ مَغْفِرَتُكَ وَ رِضْوٰانُكَ
عَلَیْهِ وَ عَلٰی اَهْلِ بَیْتِهِ
که درودهای تو و رحمتت و آمرزشت و خوشنودیت بر او و بر خاندان او باد
اِنَّكَ قَرٖیبٌ مُجٖیبٌ
همانا تو نزدیک و اجابت کنندهای
وَ ارْزُقْنٰا عَمَلًا بِطٰاعَتِكَ
و عمل به طاعتت را روزی ما کن
وَ تَوَفَّنٰا عَلٰی مِلَّتِكَ وَ سُنَّةِ نَبِیِّكَ
صَلَّی اللّٰهُ عَلَیْهِ وَ اٰلِهِ
و ما را بر ملّت خود و روش پیامبرت که درود خدا بر او و آلش باد بمیران
اَللّٰهُمَّ اغْفِرْ لٖی وَ لِوٰالِدَیَّ
وَ ارْحَمْهُمٰا کَمٰا رَبَّیٰانٖی صَغٖیرًا
خدایا بیامرز مرا و پدر و مادرم را و رحم کن بر آنها چنانکه در کودکی ما را پروریدند
اِجْزِهِمٰا بِالْإِحْسٰانِ اِحْسٰانًا وَ بِالسَّیِّئٰاتِ غُفْرٰانًا
پاداش ده آنها در عوض خوبی به نیکی و در برابر بدیها به آمرزش
اَللّٰهُمَّ اغْفِرْ لِلْمُؤْمِنٖینَ وَ الْمُؤْمِنٰاتِ
خدایا بیامرز از برای مؤمنین و مؤمنات
الْأَحْیٰآءِ مِنْهُمْ وَ الأَمْوٰاتِ
چه زندۀ آنها و چه مردگان
وَ تٰابِعْ بَیْنَنٰا وَ بَیْنَهُمْ بِالْخَیْرٰاتِ
و پیوند ده میان ما و ایشان به نیکیها
اَللّٰهُمَّ اغْفِرْ لِحَیِّنٰا وَ مَیِّتِنٰا
خدایا بیامرز زنده و مردۀ ما
وَ شٰاهِدِنٰا وَ غٰائِبِنٰا
و حاضر ما و غائب ما
ذَکَرِنٰا وَ اُنْثٰانٰا
مرد ما و زن ما
صَغٖیرِنٰا وَ کَبٖیرِنٰا
کوچک ما و بزرگ ما
حُرِّنٰا وَ مَمْلُوکِنٰا
آزاد ما و بردۀ ما را
کَذِبَ الْعٰادِلُونَ بِاللّٰهِ
وَ ضَلُّوا ضَلٰالًا بَعٖیدًا
وَ خَسِرُوا خُسْرٰانًا مُبٖینًا
دروغ گویند برگشتگان از خدا و گمراه شدند گمراهی بیاندازه و زیان کردند زیان آشکاری
اَللّٰهُمَّ
صَلِّ عَلٰی مُحَمَّدٍ وَ اٰلِ مُحَمَّدٍ
خدایا درود فرست بر محمّد (ص) و آل محمد (ع)
وَ اخْتِمْ لٖی بِخَیْرِ
و امر مرا ختم به خیر فرما
وَ اکْفِنٖی مٰا اَهَمَّنٖی مِنْ اَمْرِ دُنْیٰایَ وَ اٰخِرَتٖی
و کفایت کن مرا آنچه که قلبم را مشغول نموده از کار دنیا و آخرتم
وَ لٰا تُسَلِّطْ عَلَیَّ مَنْ لٰا یَرْحَمُنٖی
و کسیکه مرا رحم نمیکند بر من مسلّط مدار
وَ اجْعَلْ عَلَیَّ مِنْكَ وٰاقِیَةً بٰاقِیَةً
و قرارده بر من از جانب خود نگهبانی دائمی
وَ لٰا تَسْلُبْنٖی صٰالِحَ مٰا اَنْعَمْتَ بِهِ عَلَیَّ
و از من نعمتهای شایان خود را که به من دادهای سلب منما
وَ ارْزُقْنٖی مِنْ فَضْلِكَ رِزْقًا وٰاسِعًا حَلٰالًا طَیِّبًا
و مرا روزی کن از فضل خویش روزی فراخ و حلال و پاکیزه
اَللّٰهُمَّ احْرُسْنٖی بِحَرٰاسَتِكَ
وَ احْفَظْنٖی بِحِفْظِكَ
وَ اکْلَأْنٖی بِکَلٰائَتِكَ
خدایا مرا حراست کن به حفظ خود و محفوظم بدار و نگهبانی کن مرا به نگهبانی خود
وَ ارْزُقْنٖی حَجَّ بِیْتِكَ الْحَرٰامِ
فٖی عٰامِنٰا هٰذٰا وَ فٖی کُلِّ عٰامٍ
و روزی کن مرا حجّ بیت کعبهات در این سال و در هر سال
وَ زِیٰارَةَ قَبْرِ نَبِیِّكَ وَ الْأَئِمَّةِ عَلَیْهِمُ السَّلٰامُ
و زیارت قبر پیامبرت و امامان که تحیّت بر آنان باد
وَ لٰا تُخْلِنٖی یٰا رَبِّ
مِنْ تِلْكَ الْمَشٰاهِدِ الشَّرٖیفَةِ
وَ الْمَوٰاقِفِ الْکَرٖیمَةِ
و مرا محروم منما پروردگارا از آن زیارتگاههای شریفه و آن مواقف با کرامت
اللّٰهُمَّ تُبْ عَلَیَّ حَتّٰی لٰا اَعْصِیَكَ
وَ اَلْهِمْنِی الْخَیْرَ وَ الْعَمَلَ بِهِ
وَ خَشْیَتَكَ بِاللَّیْلِ وَ النَّهٰارِ مٰا اَبْقَیْتَنٖی
خدایا توبهام بپذیر تا که عصیانت نکنم و مرا به کار خوب و عمل به آن مُلهم ساز و نیز ترست را در شب و روز تا که زندهام
یٰا رَبَّ الْعٰالَمٖینَ
ای پروردگار جهانیان
اَللّٰهُمَّ اِنّٖی
کُلَّمٰا قُلْتُ قَدْ تَهَیَّأْتُ وَ تَعَبَّأْتُ
وَ قُمْتُ لِلصَّلٰوةِ بَیْنَ یَدَیْكَ وَ نٰاجَیْتُكَ
خدایا من هر زمان با خود گفتم که مُهیّا و مجهّز شدم و ایستادم از برای نماز در پیش رویت و با تو راز گفتم
اَلْقَیْتَ عَلَیَّ نُعٰاسًا اِذٰا اَنَا صَلَّیْتُ
بر من خواب و چُرت را مسلّط ساختی زمانی که به نماز ایستادم
وَ سَلَبْتَنٖی مُنٰاجٰاتَكَ اِذٰا اَنَا نٰاجَیْتُ
و مناجاتت و رازت را از من گرفتی هنگامی که با تو راز گفتم
مٰا لٖی کُلَّمٰا قُلْتُ قَدْ صَلُحَتْ سَرٖیرَتٖی
وَ قَرُبَ مِنْ مَجٰالِسِ التَّوّٰابٖینَ مَجْلِسٖی
چه شده است مرا هرچه با خود گویم که درون و باطن من به صلاح در آمده و نشست و برخواست من با مجالس توّابین نزدیک شده
عَرَضَتْ لٖی بَلِیَّةٌ اَزٰالَتْ قَدَمٖی
وَ حٰالَتْ بَیْنٖی وَ بَیْنَ خِدْمَتِكَ
که ناگاه گرفتاری برایم پیشامد کرده که پایم را لغزش داده و حایل میان من و میان تو شده
سَیِّدٖی لَعَلَّكَ عَنْ بٰابِكَ طَرَدْتَنٖی
وَ عَنْ خِدْمَتِكَ نَحَّیْتَنٖی
ای آقای من شاید که تو مرا از درگاهت راندهای و از حضورت مرا دور نمودهای
اَوْ لَعَلَّكَ رَاَیْتَنٖی مُسْتَخِفًّا بِحَقِّكَ فَاَقْصَیْتَنٖی
یا آنکه مرا در مقام استخفاف بحقّ خود دیدهای پس مرا دور نمودهای
اَوْ لَعَلَّكَ رَاَیْتَنٖی مُعْرِضًا عَنْكَ فَقَلَیْتَنٖی
یا آنکه مرا روگردان از خود دیدهای پس بر من خشم کردهای
اَوْ لَعَلَّكَ وَجَدْتَنٖی فٖی مَقٰامِ الْکٰاذِبٖینَ فَرَفَضْتَنٖی
یا که مرا در مقام کاذبین یافتهای پس مرا واگذاشتی
اَوْ لَعَلَّكَ رَاَیْتَنٖی غَیْرَ شٰاکِرٍ لِنَعْمٰآئِكَ فَحَرَمْتَنٖی
یا که مرا شکرگزار نعمتهایت ندیدی پس مرا محروم نمودی
اَوْ لَعَلَّكَ فَقَدْتَنٖی مِنْ مَجٰالِسِ الْعُلَمٰآءِ فَخَذَلْتَنٖی
یا آنکه مرا در مجالس دانشمندان ندیدهای پس مرا واگذاشتی
اَوْ لَعَلَّكَ رَاَیْتَنٖی فِی الْغٰافِلٖینَ
فَمِنْ رَحْمَتِكَ اٰیَسْتَنٖی
یا که مرا در بیخبران دیدی پس از رحمت خود مرا نومید کردهای
اَوْ لَعَلَّكَ رَاَیْتَنٖی اٰلِفَ مَجٰالِسِ الْبَطّٰالٖینَ
فَبَیْنٖی وَ بَیْنَهُمْ خَلَّیْتَنٖی
یا شاید مرا اُلفتگیر مجلسهای بطّالین و یاوهگویان دیدهای پس مرا با آنها واگذاشتهای
اَوْ لَعَلَّكَ لَمْ تُحِبَّ اَنْ تَسْمَعَ دُعٰآئٖی فَبٰاعَدْتَنٖی
یا شاید تو دوست نداری که دعایم را بشنوی پس مرا از خود دور کردهای
اَوْ لَعَلَّكَ بِجُرْمٖی وَ جَرٖیرَتٖی کٰافَیْتَنٖی
یا شاید تو مرا بسبب جرم و جنایتم مکافاتم کردهای
اَوْ لَعَلَّكَ بِقِلَّةِ حَیٰائٖی مِنْكَ جٰازَیْتَنٖی
یا که شاید بسبب بیشرمیم از تو مجازاتم نمودهای
فَاِنْ عَفَوْتَ یٰا رَبِّ فَطٰالَ مٰا عَفَوْتَ عَنِ الْمُذْنِبٖینَ قَبْلٖی
پس در این صورت اگر ببخشی پروردگارا بمورد است چون بسیاری از گنهکاران پیش از من را بخشیدهای
لِأَنَّ کَرَمَكَ اَیْ رَبِّ یَجِلُّ عَنْ مُکٰافٰاةِ الْمُقَصِّرٖینَ
زیرا که کرم تو ای پروردگار من بزرگتر است از مجازات تقصیرکنندگان است
وَ اَنَا عٰائِذٌ بِفَضْلِكَ
هٰارِبٌ مِنْكَ اِلَیْكَ
و من پناهندهام به فضل تو از مکافاتت گریزانم به سوی عفوت
مُتَنَجِّزٌ مٰا وَعَدْتَ مِنَ الصَّفْحِ عَمَّنْ اَحْسَنَ بِكَ ظَنًّا
انجام آنچه را که وعده داده از گذشت از آنکه به تو خوش گمان باشد خواهانم
اِلٰهٖی اَنْتَ اَوْسَعُ فَضْلًا وَ اَعْظَمُ حِلْمًا
مِنْ اَنْ تُقٰایِسَنٖی بِعَمَلٖی اَوْ اَنْ تَسْتَزِلَّنٖی بِخَطٖیئَتٖی
خدایا فضل تو وسیعتر و بردباری تو بزرگتر از آنکه مرا به عمل بدم مقایسه کنی یا آنکه به سبب خطاهایم لغزشم را گیری
وَ مٰا اَنَا یٰا سَیِّدٖی وَ مٰا خَطَرٖی
و من چه هستم ای آقای من و چه ارزشی دارم
هَبْنٖی بِفَضْلِكَ سَیِّدٖی
وَ تَصَدَّقْ عَلَیَّ بِعَفْوِكَ
مرا ببخش به فضل خود ای آقایم و تصدّق کن بر من به عفوت
وَ جَلِّلْنٖی بِسِتْرِكَ
وَ اعْفُ عَنْ
تَوْبٖیخٖی بِکَرَمِ وَجْهِكَ
و به پوشش خود مرا فراگیر و از سرزنش من به بزرگواری ذاتت درگذر
سَیِّدٖی اَنَا الصَّغٖیرُ الَّذٖی رَبَّیْتَهُ
ای آقای من من همان کودک خرد سالی هستم که تو او را پروریدی
وَ اَنَا الْجٰاهِلُ الَّذٖی علَّمْتَهُ
و همان نادانی هستم که دانایش نمودی
وَ اَنَا الضّٰآلُّ الَّذٖی هَدَیْتَهُ
و همان گمراهی هستم که هدایتش نمودی
وَ اَنَا الْوَضٖیعُ الَّذٖی رَفَعْتَهُ
و همان بیارزشی هستم که او را بلند کردی
وَ اَنَا الْخٰآئِفُ الَّذٖی اٰمَنْتَهُ
و همان ترسیدهای هستم که ایمنی بخشیدی به او
وَ الْجٰایِعُ الَّذٖی اَشْبَعْتَهُ
و آن گرسنهای هستم که او را سیر نمودی
وَ الْعَطْشٰانُ الَّذٖی اَرْوَیْتَهُ
و آن تشنهای هستم که او را سیراب کردی
وَ الْعٰارِی الَّذٖی کَسَوْتَهُ
و همان برهنهای هستم که او را پوشانیدی
وَ الْفَقٖیرُ الَّذٖی اَغْنَیْتَهُ
و آن فقیری هستم که بینیازش نمودی
وَ الضَّعٖیفُ الَّذٖی قَوَّیْتَهُ
و آن ناتوانی هستم که او را نیرو دادی
وَ الذَّلٖیلُ الَّذٖی اَعْزَزْتَهُ
و آن خواری هستم که او را عزّت دادی
وَ السَّقٖیمُ الَّذٖی شَفَیْتَهُ
و آن دردمندی هستم که درمانش نمودی
وَ السّٰائِلُ الَّذٖی اَعْطَیْتَهُ
و خواستاری هستم که عطایش کردی
وَ الْمُذْنِبُ الَّذٖی سَتَرْتَهُ
و گنهکاری هستم که گناهش را پوشاندی
وَ الْخٰاطِئُ الَّذٖی اَقَلْتَهُ
و خطاکاری هستم که او را بخشودی
وَ اَنَا الْقَلٖیلُ الَّذٖی کَثَّرْتَهُ
و من آن اندکی هستم که بسیارش کردی
وَ الْمُسْتَضْعَفُ الَّذٖی نَصَرْتَهُ
و ناتوانی هستم که یاریش نمودی
وَ اَنَا الطَّرٖیدُ الَّذٖی اٰوَیْتَهُ
و من آن راندهای هستم که مأوایش دادی
اَنَا یٰا رَبِّ الَّذٖی
لَمْ اَسْتَحْیِكَ فِی الْخَلٰاءِ
وَ لَمْ اُرٰاقِبْكَ فِی الْمَلٰاءِ
من ای پروردگار آن کسی هستم که در خلوت از تو شرم نکردم و در آشکارا هم مراقب تو نبودهام
اَنَا صٰاحِبُ
الدَّوٰاهِی الْعُظْمٰی
منم صاحب ماجراهای بس بزرگ هستم
اَنَا الَّذٖی عَلٰی سَیِّدِهِ اجْتَرٰی
منم آنکه بر آقای خود جرئت ورزیده
اَنَا الَّذٖی عَصَیْتُ جَبّٰارَ السَّمٰآءِ
من آن کسی هستم که نافرمانی خدای باجبروت آسمان را نمودهام
اَنَا الَّذٖی اَعْطَیْتُ عَلٰی مَعٰاصِی الْجَلٖیلِ الرُّشٰی
منم آنکه رشوه دادهام بر نافرمانیهای بزرگی که کردهام
اَنَا الَّذٖی حٖینَ بُشِّرْتُ بِهٰا خَرَجْتُ اِلَیْهٰا اَسْعٰی
منم آنکه هرگاه مژده گناهی به من داده میشد شتابان به سویش میرفتم
اَنَا الَّذٖی اَمْهَلْتَنٖی فَمَا ارْعَوَیْتُ
منم آنکه مهلتم دادی و من رعایت نکردم
وَ سَتَرْتَ عَلَیَّ فَمَا اسْتَحْیَیْتُ
و بر من پوشاندی و من شرم نکردم
وَ عَمِلْتُ بِالْمَعٰاصٖی فَتَعَدَّیْتُ
و نافرمانیها بجا آوردم و از حد گذراندم
وَ اَسْقَطْتَنٖی مِنْ عَیْنِكَ فَمٰا بٰالَیْتُ
و مرا از چشم خود انداختی و من اعتنا نکردم
فَبِحِلْمِكَ اَمْهَلْتَنٖی وَ بِسِتْرِكَ سَتَرْتَنٖی
حَتّٰی کَاَنَّكَ اَغْفَلْتَنٖی
پس به بردباریت مهلتم دادی و به پرده پوشیت مرا پوشاندی تا به حدّی که گویا از من بیخبری
وَ مِنْ عُقُوبٰاتِ الْمَعٰاصٖی جَنَّبْتَنٖی
حَتّٰی کَاَنَّكَ اسْتَحْیَیْتَنٖی
و از کیفرهای نافرمانیها مرا دور داشتی تا آنجا که گویا از من شرم داری
اِلٰهٖی لَمْ اَعْصِكَ حٖینَ عَصَیْتُكَ
وَ اَنَا بِرُبُوبِیَّتِكَ جٰاحِدٌ
وَ لٰا بِاَمْرِكَ مُسْتَخِفٌّ
وَ لٰا لِعُقُوبَتِكَ مُتَعَرِّضٌ
وَ لٰا لِوَعٖیدِكَ مُتَهٰاوِنٌ
خدایا در هنگام نافرمانی که معصیتت کردم انکار ربوبیّت تو نکردم و نه استخفاف به دستور تو داشتم و نه خود را در معرض عقوبتت آورده باشم و نه آنکه تهدید تو را سهل انگاری کردم
وَ لٰکِنْ خَطٖیئَةٌ عَرَضَتْ
وَ سَوَّلَتْ لٖی نَفْسٖی
وَ غَلَبَنٖی هَوٰایَ
وَ اَعٰانَنٖی عَلَیْهٰا شِقْوَتٖی
وَ غَرَّنٖی سِتْرُكَ الْمُرْخٰی عَلَیَّ
بلکه گناهی بوده که پیش آمد و نفس من آن را برایم آراست و هوای من بر من چیره شده و بدبختی من بر آن کمک کرد و مرا مغرور کرد پرده پوشی تو بر من
فَقَدْ عَصَیْتُكَ وَ خٰالَفْتُكَ بِجَهْدٖی
و بدین جهت تو را نافرمانی کردم و کوشش کردم در آن
فَالْأٰنَ مِنْ عَذٰابِكَ مَنْ یَسْتَنْقِذُنٖی
و الحال کیست که مرا از عذاب تو رهائی بخشد
وَ مِنْ اَیْدِی الْخُصَمٰآءِ غَدًا مَنْ یُخَلِّصُنٖی
و از دست دشمنان فردای قیامت مرا خلاص کند
وَ بِحَبْلِ مَنْ اَتَّصِلُ
اِنْ اَنْتَ قَطَعْتَ حَبْلَكَ عَنّٖی
و به رشتۀ چه کسی پیوند داشته باشم اگر تو رشتۀ خود را از من ببُری
فَوٰاسَوْ اَتٰا عَلٰی مٰا اَحْصٰی کِتٰابُكَ مِنْ َعَمَلِیَ
الَّذٖی لَوْ لٰا مٰا اَرْجُو مِنْ کَرَمِكَ وَ سَعَةِ رَحْمَتِكَ
وَ نَهْیِكَ اِیّٰایَ عَنِ الْقُنُوطِ
لَقَنَطْتُ عِنْدَمٰا اَتَذَکَّرُهٰا
پس چه رسوائی است برایم بدانچه نامه و کتاب تو از عمل من احصا کرده که اگر امید من و کرم تو و رحمت واسعهات نبود و از ناامیدی بازم نمیداشتی به مجرّد آنکه بیاد آنها میافتادم یکسره ناامید میشدم
یٰا خَیْرَ مَنْ دَعٰاهُ دٰاعٍ
وَ اَفْضَلَ مَنْ رَجٰاهُ رٰاجٍ
ای بهترین کسی که خواننده خوانَدَش و برترین کسی که امید دارد به او امیدواری
اَللّٰهُمَّ بِذِمَّةِ الْإِسْلٰامِ اَتَوَسَّلُ اِلَیْكَ
خدایا به پیمان اسلام به سویت توسّل جویم
وَ بِحُرْمَةِ الْقُرْاٰنِ اَعْتَمِدُ اِلَیْكَ
و به حرمت قرآن بر تو اعتماد کنم
وَ بِحُبِّی النَّبِیَّ
الْأُمِّیَّ الْقُرَشِیَّ الْهٰاشِمِیَّ الْعَرَبِیَّ التِّهٰامِیَّ الْمَکِّیَّ الْمَدَنِیَّ
و به دوستی که به پیامبر امّی قرشی هاشمی عربی تهامی مکّی مدنی دارم
اَرْجُو الزُّلْفَةَ لَدَیْكَ
امید تقرّب به تو را دارم
فَلٰا تُوحِشِ اسْتٖینٰاسَ اٖیمٰانٖی
پس الفت و خوی ایمانی مرا به وحشت نینداز
وَ لٰا تَجْعَلْ ثَوٰابٖی
ثَوٰابَ مَنْ عَبَدَ سِوٰاكَ
و قرار مده پاداش مرا پاداش آن کسی که غیر تو را پرستش نموده
فَاِنَّ قَوْمًا اٰمَنُوا بِاَلْسِنَتِهِمْ لِیَحْقِنُوا بِهِ دِمٰآئَهُمْ
فَاَدْرَکُوا مٰا اَمَّلُوا
زیرا که گروهی به زبانهای خود ایمان آوردند تا به آن خون خود را حفظ کنند و به این آرزو رسیدند
وَ اِنّٰا اٰمَنّٰا بِكَ بِاَلْسِنَتِنٰا وَ قُلُوبِنٰا
لِتَعْفُو عَنّٰا فَاَدْرِکْنٰا مٰا اَمَّلْنٰا
و ما همانا ایمان آوردیم به تو با زبان و دلهای خود تا که از ما درگذری پس ما را به آرزویمان برسان
وَ ثَبِّتْ رَجٰائَكَ فٖی صُدُورِنٰا
و امیدت را در سینههای ما ثابت بدار
وَ لٰا تُزِغْ قُلُوبَنٰا بَعْدَ اِذْ هَدَیْتَنٰا
و دلهای ما را بعد از آنکه هدایتمان نمودی برمگردان
وَ هَبْ لَنٰا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً
و از نزد خود بر ما رحمتی ببخشای
اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهّٰابُ
همانا تو خود بخشایشگری
فَوَعِزَّتِكَ لَوِ انْتَهَرْتَنٖی مٰا بَرِحْتُ مِنْ بٰابِكَ
وَ لٰا کَفَفْتُ عَنْ تَمَلُّقِكَ
و سوگند به عزّتت که اگر مرا برانی از درگاهت نروم و از تملّق و چاپلوسی باز نَایستم
لِمٰا اُلْهِمَ قَلْبٖی مِنَ الْمَعْرِفَةِ بِکَرَمِكَ وَ سَعَةِ رَحْمَتِكَ
زیرا که دلم ملهم گردیده از معرفت و شناسائی به کرم و رحمت واسعهات
اِلٰی مَنْ یَذْهَبُ الْعَبْدُ اِلّٰا اِلٰی مَوْلٰاهُ
به سوی چه کسی بنده رو کند جز به درگاه مولای خود
وَ اِلٰی مَنْ یَلْتَجِئُ الْمَخْلُوقُ اِلّٰا اِلٰی خٰالِقِهِ
و به سوی چه کس پناه برد مخلوق جز به سوی آفرینندۀ خود
اِلٰهٖی لَوْ قَرَنْتَنٖی بِالْأَصْفٰادِ
معبودا اگر مرا به زنجیر و غل گرفتارم کنی
وَ مَنَعْتَنٖی سَیْبَكَ مِنْ بَیْنِ الْأَشْهٰادِ
و عطای خود را در برابر انظار مردم از من بازگیری
وَ دَلَلْتَ عَلٰی فَضٰایِحٖی عُیُونَ الْعِبٰادِ
و رسوائیهای مرا به چشم بندگانت آری (آوری)
وَ اَمَرْتَ بٖی اِلٰی النّٰارِ
و دستور دهی که مرا به دوزخ برند
وَ حُلْتَ بَیْنٖی وَ
بَیْنَ الْأَبْرٰارِ
و میان من و نیکان حائل شوی
مٰا قَطَعْتُ رَجٰآئٖی مِنْكَ
من امیدم را از تو نبُرم
وَ لٰا صَرَفْتُ تَأْمٖیلٖی لِلْعَفْوِ عَنْكَ
و آرزومندی خود را از گذشت تو برنگردانم
وَ لٰا خَرَجَ حُبُّكَ مِنْ قَلْبٖی
و بیرون نرود محبّت تو از دلم
اَنَا لٰا اَنْسٰی اَیٰادِیَكَ عِنْدٖی
وَ سَِتْرَكَ عَلَیَّ
فٖی دٰارِ الدُّنْیٰا
و من نعمتهائی را که در دنیا به من دادی و پرده پوشیهایت را فراموش نمیکنم
سَیِّدٖی اَخْرِجْ حُبَّ الدُّنْیٰا مِنْ قَلْبٖی
ای آقای من برونآر (بیرون آور) محبّت دنیا را از دلم
وَ اجْمَعْ بَیْنٖی وَ بَیْنَ الْمُصْطَفٰی وَ اٰلِهِ
خِیَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ وَ خٰاتَمِ النَّبِیّٖینَ
و جمع کن میان من و میان محمّد مصطفی و آل او برگزیدگان خلقت و خاتم پیمبران
مُحَمَّدٍ صَلَّی اللّٰهُ عَلَیْهِ وَ اٰلِهِ
محمّد صلّی الله علیه و آله
وَ انْقُلْنٖی اِلٰی دَرَجَةِ التَّوْبَةِ اِلَیْكَ
و مرا به درجۀ توبه به درگاهت منتقل ساز
وَ اَعِنّٖی بِالْبُکٰآءِ عَلٰی نَفْسٖی
و یاریم ده به گریستن بر خویش
فَقَدْ اَفْنَیْتُ بِالتَّسْوٖیفِ وَ الْأٰمٰالِ عُمْرٖی
زیرا که من عمرم را به امروز و فردا و آمال گذراندم
وَ قَدْ نَزَلْتُ مَنْزِلَةَ الْأٰیِسٖینَ مِنْ خَیْرٖی
و درآمدهام به منزلۀ ناامیدان از خیر خودم
فَمَنْ یَکُونُ اَسْوَءَ حٰالًا مِنّٖی
اِنْ اَنَا نُقِلْتُ عَلٰی مِثْلِ حٰالٖی اِلٰی قَبْرٖی
پس کیست که حال او بدتر از من باشد اگر من بر این حال به سوی قبرم منتقل گردم
لَمْ اُمَهِّدْهُ لِرَقْدَتٖی
وَ لَمْ اَفْرُشْهُ بِالْعَمَلِ الصّٰالِحِ لِضَجْعَتٖی
که او را آماده نکردم برای خوابیدنم و به عمل شایسته آن را فرش نکردهام برای آرمیدنم
وَ مٰا لٖی لٰا اَبْکٖی
وَ لٰا اَدْرٖی اِلٰی مٰا یَکُونُ مَصٖیرٖی
و چرا نگِریم در حال که نمیدانم کار من به کجا منتهی میشود
وَ اَرٰی نَفْسٖی تُخٰادِعُنٖی وَ اَیّٰامٖی
تُخٰاتِلُنٖی
وَ قَدْ خَفَقَتْ عِنْدَ رَأْسٖی اَجْنِحَةُ الْمَوْتِ
و نفس خود را میبینم که با من خدعه میکند و روزگارِ مرا که مرا فریب میدهد در صورتی که مرگ بالهای خود را بر سرم پهن کرده
فَمٰا لٖی لٰا اَبْکٖی
پس چرا نگریم
اَبْکٖی لِخُرُوجِ نَفْسٖی
گریه کرنم برای جان دادنم
اَبْکٖی لِظُلْمَةِ قَبْرٖی
گریه کنم برای تاریکی قبرم
اَبْکٖی لِضٖیقِ لَحْدٖی
گریه کنم برای تنگی لحدم
اَبْکٖی لِسُؤٰالِ مُنْکَرٍ وَ نَکٖیرٍ اِیّٰایَ
گریه کرنم برای سؤال منکر و نکیر از من
اَبْکٖی لِخُرُوجٖی مِنْ قَبْرٖی عُرْیٰانًا ذَلٖیلًا
گریه کنم برای بیرون آمدنم از قبرم در حالی که برهنه و خوار
حٰامِلًا ثِقْلٖی عَلٰی ظَهْرٖی
که بار سنگینم را به پشتم بار کردهام
اَنْظُرُ مَرَّةً عَنْ یَمٖینٖی وَ اُخْرٰی عنْ شِمٰالٖی
اِذِ الْخَلٰایِقُ فٖی شَأْنٍ غَیْرِ شَأْنٖی
یکبار از طرف راستم مینگرم و بار دیگر از طرف چپم و هریک از خلایق در کاری هستند غیر از کار خودم
﴿لِکُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ یَوْمَئِذٍ شَأْنٌ یِغنٖیهِ
برای هریک از آنها در آن روز کاری است که به خود مشغولش دارد
وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ
چهرههائی در آن روز گشاده
ضٰاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ
و خندان و شادمانند
وَ وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ عَلَیْهٰا غَبَرَةٌ
و چهرههائی در آن روز غبارآلوده است
تَرْهَقُهٰا قَتَرَةٌ﴾
عبس ۳۷ -۴۱
وَ ذِلَّةٌ
و فرا گرفته آنها را سیاهی و خواری
سَیِّدٖی عَلَیْكَ مُعَوَّلٖی وَ مُعْتَمَدٖی
وَ رَجٰآئٖی وَ تَوَکُّلٖی وَ بِرَحْمَتِكَ تَعَلُّقٖی
ای آقای من بر تو است تکّیه و اعتماد و امید و توکّل من و آویختهام به رحمتت
تُصٖیبُ بِرَحْمَتِكَ مَنْ تَشٰآءُ
وَ تَهْدٖی بِکَرٰامَتِكَ مَنْ تُحِبُّ
و هرکه را خواهی به رحمتت رسانی و به بزرگواری خود هدایت نمائی هرکه را دوست داری
فَلَكَ الْحَمْدُ عَلٰی مٰا نَقَّیْتَ مِنَ الشِّرْكِ قَلْبٖی
پس حمد تو را است بر اینکه پاک کردی دلم را از آلودگی شرک
وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلٰی بَسْطِ لِسٰانٖی
و ستایش تو را است برای بازکردی زبانم
اَفَبِلِسٰانٖی هٰذَا الْکٰالِّ اَشْکُرُكَ
اَمْ بِغٰایَةِ جَهْدٖی فٖی عَمَلٖی اُرْضٖیكَ
آیا من به این زبان کُندم تو را شکر کنم یا با نهایت جدّ و جهدم در عملم تو را راضی کنم
وَ مٰا قَدْرُ لِسٰانٖی یٰا رَبِّ فٖی جَنْبِ شُکْرِكَ
و زبانم چه ارزشی دارد ای پروردگار من در نزد شکر تو
وَ مٰا قَدْرُ عَمَلٖی فٖی جَنْبِ نِعَمِكَ وَ اِحْسٰانِكَ اِلَیَّ
و کردارم چه ارزشی دارد در پیش نعمای تو و احسانی که به من کردی
اِلٰهٖی اِنَّ جُودَكَ بَسَطَ اَمَلٖی وَ شُکْرَكَ قَبِلَ عَمَلٖی
خدایا براستی جود تو آرزویم را گسترش داده و شکر تو کردارم را پذیرفته
سَیِّدٖی اِلَیْكَ رَغْبَتٖی وَ اِلَیْكَ رَهْبَتٖی وَ اِلَیْكَ تَأْمٖیلٖی
ای آقایم اشتیاقم به سوی تو و ترسم از تو و امیدم به سوی تو است
وَ قَدْ سٰاقَنٖی اِلَیْكَ اَمَلٖی
و مرا به سوی تو آرزویم کشانده
وَ عَلَیْكَ یٰا وٰاحِدٖی عَکَفَتْ هِمَّتٖی
و بر تو ای خدای یگانهام همّتم معتکف شده
وَ فٖیمٰا عِنْدَكَ انْبَسَطَتْ رَغْبَتٖی
و در آنچه نزد تو است اشتیاقم منبسط شده
وَ لَكَ خٰالِصُ رَجٰآئٖی وَ خَوْفٖی
و برای تو است امید خالص و ترس من
وَ بِكَ اَنَِسَتْ مَحَبَّتٖی
و به تو محبّت من انس گرفته
وَ اِلَیْكَ اَلْقَیْتُ بِیَدٖی
و به جانب تو دست انداختهام
وَ بِحَبْلِ طٰاعَتِكَ مَدَدْتُ رَهْبَتٖی
و به ریسمان اطاعت تو بند کردهام ترسم را
یٰا مَوْلٰایَ بِذِكْرِكَ عٰاشَ قَلْبٖی
ای مولای من به ذکر تو دلم زنده است
وَ بِمُنٰاجٰاتِكَ بَرَّدْتُ اَلَمَ الْخَوْفِ عَنّٖی
و به راز تو سوزش ترس را از خود آرامش دادم
فَیٰا مَوْلٰایَ وَ یٰا مُؤَمَّلٖی وَ یٰا مُنْتَهٰی سُؤْلٖی
فَرِّقْ بَیْنٖی وَ بَیْنَ ذَنْبِیَ الْمٰانِعِ لٖی مِنْ لُزُومِ طٰاعَتِكَ
پس ای مولای من و ای محلّ امید و آرزویم و ای نهایت خواستۀ من جدائی بینداز میان من و گناهم که مانع من شده از ملازمت طاعتت
فَاِنَّمٰا اَسْئَلُكَ لِقَدٖیمِ
الرَّجٰآءِ فٖیكَ وَ عَظٖیمِ الطَّمَعِ مِنْكَ
الَّذٖی اَوْجَبْتَهُ عَلٰی نَفْسِكَ مِنَ الرَّأْفَةِ وَ الرَّحْمَةِ
جز این نیست خواهش من از تو به جهت امید دیرینۀ است که در تو دارم و برای طمع بزرگی است که در تو هست که تو فرض کردهای بر خویش رأفت و رحمت را بر بندگان خود
فَالْأَمْرُ لَكَ وَحْدَكَ لٰا شَرٖیكَ لَكَ
پس امر و فرمان از آن توست یگانه و بیشریکی
وَ الْخَلْقُ کُلُّهُمْ عِیٰالُكَ وَ فٖی قَبْضَتِكَ وَ کُلُّ شَیْئٍ خٰاضِعٌ لَكَ
و خلایق همگی بر خوان نعمت تواند و در قبضۀ قدرت تو و هر چیز برای تو خاضع است
تَبٰارَکْتَ یٰا رَبَّ الْعٰالَمٖینَ
ارجمندی ای پروردگار جهانیان
اِلٰهٖی اِرْحَمْنٖی اِذَا انْقَطَعَتْ حُجَّتٖی
وَ کَلَّ عَنْ جَوٰابِكَ لِسٰانٖی
وَ طٰاشَ عِنْدَ سُؤٰالِكَ اِیّٰایَ لُبّٖی
خدایا به من رحم کن هنگامی که برهانم قطع شود و زبانم کُند شود از پاسخت و هوش به هنگام پرسشت از سرم برود
فَیٰا عَظٖیمَ رَجٰآئٖی لٰا تُخَیِّبْنٖی اِذَا اشْتَدَّتْ فٰاقَتٖی
وَ لٰا تَرُدَّنٖی لِجَهْلٖی
وَ لٰا تَمْنَعْنٖی لِقِلَّةِ صَبْرٖی
پس ای امید بزرگ من مرا نومید مکن در آن زمانی که سخت شود نیازمندیم و مرا مران به سبب نادانیم و بازمدار از من برای کم طاقتیم
اَعْطِنٖی لِفَقْرٖی وَ ارْحَمْنٖی لِضَعْفٖی
به من عطا فرما به جهت نیازم و بر من رحم کن برای ناتوانیم
سَیِّدٖی عَلَیْكَ مُعْتَمَدٖی وَ مُعَوَّلٖی وَ رَجٰآئٖی وَ تَوَکُّلٖی
وَ بِرَحْمَتِكَ تَعَلُّقٖی
ای آقای من بر تو است تکّیه و اعتماد و امیدواری و توکّل من و به مهر تو است دستاویزم
وَ بِفِنٰائِكَ اَحُطُّ رَحْلٖی
و در حریم تو بارم را گذارم
وَ بِجُودِكَ اَقْصِدُ طَلِبَتٖی
و به کرم تو خواهشم را طلب کنم
وَ بِکَرَمِكَ اَیْ رَبِّ اَسْتَفْتِحُ دُعٰائٖی
و به کرم تو ای پروردگار من دعایم را شروع کنم
وَ لَدَیْكَ اَرْجُو فٰاقَتٖی
و از پیش تو امید برطرف شدن نیاز خود دارم
وَ بِغِنٰاكَ اَجْبُرُ عَیْلَتٖی
و بوسیلۀ توانگری تو جبران نداریم کنم
وَ تَحْتَ
ظِلِّ عَفْوِكَ قِیٰامٖی
و زیر سایۀ عفوت ایستادن من است
وَ اِلٰی جُودِكَ وَ کَرَمِكَ اَرْفَعُ بَصَرٖی
و به سوی جود و کرمت دیده بگشایم
وَ اِلٰی مَعْرُوفِكَ اُدٖیمُ نَظَرٖی
و به سوی معروف تو چشم دوزم
فَلٰا تُحْرِقْنٖی باِلنّٰارِ وَ اَنْتَ مَوْضِعُ اَمَلٖی
پس به آتش مسوزان مرا در حالیکه تو مورد آرزوی منی
وَ لٰا تُسْکِنِّی الْهٰاوِیَةَ فَاِنَّكَ قُرَّةُ عَیْنٖی
و در دوزخ مرا سکونت مده که همانا تو نور دیدۀ منی
یٰا سَیِّدٖی لٰا تُکَذِّبْ ظَنّٖی بِاِحْسٰانِكَ وَ مَعْرُوفِكَ فَاِنَّكَ ثِقَتٖی
ای آقای من گمان مرا به احسان و معروف خود دروغ مفرما زیرا که تو محلّ اطمینان منی
وَ لٰا تَحْرِمْنٖی ثَوٰابَكَ فَاِنَّكَ الْعٰارِفُ بِفَقْرٖی
و از پاداشت مرا محروم مفرما زیرا که تو شناسا به فقر منی
اِلٰهٖی اِنْ کٰانَ قَدْ دَنٰا اَجَلٖی وَ لَمْ یُقَرِّبْنٖی مِنْكَ عَمَلٖی
فَقَدْ جَعَلْتُ الْإِعْتِرٰافَ اِلَیْكَ بِذَنْبٖی وَسٰآئِلَ عِلَلٖی
خدایا اگر مرگ من نزدیک شد و کردارم مرا به تو نزدیک نکرده پس در این صورت اقرار و اعتراف به گناه خود را وسیله به درگاهت قرار میدهم
اِلٰهٖی اِنْ عَفَوْتَ فَمَنْ اَوْلٰی مَنْكَ بِالْعَفْوِ
خدایا اگر عفو فرمائی پس کیست سزاوارتر به عفو از تو
وَ اِنْ عَذَّبْتَ فَمَنْ اَعْدَلُ مِنْكَ فِی الْحُکْمِ
و اگر عذاب کنی پس کیست که در حکم عادلتر از تو باشد
ارْحَمْ فٖی هٰذِهِ الدُّنْیٰا غُرْبَتٖی
رحم کن در این دنیا بر غربتم
وَ عِنْدَ الْمَوْتِ کُرْبَتٖی
و هنگام مرگ بر غمزدگیم
وَ فِی الْقَبْرِ وَحْدَتٖی
و در قبر به تنهائیم
وَ فِی اللَّحْدِ وَحْشَتٖی
و در لحد به وحشت من
وَ اِذٰا نُشِرْتُ لِلْحِسٰابِ بَیْنَ یَدَیْكَ ذُلَّ مَوْقِفٖی
و هنگامی که مرا در پیش تو برای حساب آورند به خواری جایگاهم
وَ اغْفِرْلٖی مٰا خَفِیَ عَلَی
الْأٰدَمِیّٖینَ مِنْ عَمَلٖی
و آنچه که بر مردم پوشیده مانده از کردارم آن را بیامرز از برایم
وَ اَدِمْ لٖی مٰا بِهِ سَتَرْتَنٖی
و ادامه بده برایم آنچه را که بدان بر من پردهپوشی کردی
وَ ارْحَمْنٖی صَرٖیعًا عَلَی الْفِرٰاشِ
تُقَلِّبُنٖی اَیْدٖی اَحِبَّتٖی
و بر من رحم کن در حال که در بستر مرگ افتاده و دستهای دوستان مرا از این سو و آن سو میگرداند
وَ تَفَضَّلْ عَلَیَّ مَمْدُودًا عَلَی الْمُغْتَسَلِ
یُقَلِّبُنٖی صٰالِحُ جٖیرَتٖی
و بر من تفضل کن در حالی که بر سنگ غسّالخانه دراز کشیدهام و همسایۀ شایستهام به این طرف و آن طرف میکند
وَ تَحَنَّنْ عَلَیَّ مَحْمُولًا قَدْ
تَنٰاوَلَ الْأَقْرِبٰآءُ اَطْرٰافَ جَنٰازَتٖی
و بر من رأفت ورز زمانی که خویشان اطراف جنازهام را بر دوش گرفتهاند
وَ جُدْ عَلَیَّ مَنْقُولًا قَدْ نَزَلْتُ بِكَ وَحٖیدًا فٖی حُفْرَتٖی
و بخشش کن بر من هنگامی که تنها مرا در گودال قبر بر تو وارد سازند
وَ ارْحَمْ فٖی ذٰلِكَ الْبَیْتِ الْجَدٖیدِ
غُرْبَتٖی حَتّٰی لٰا اَسْتَأْنِسَ بِغَیْرِكَ
و رحم کن بر من در آن خانۀ تازه و نو که در آنجا غریبم تا آنکه با غیر تو انس نگیرم
یٰا سَیِّدٖی اِنْ وَکَلْتَنٖی اِلٰی نَفْسٖی هَلَکْتُ
ای آقای من اگر مرا به خودم واگذاری هلاک گردم
سَیِّدٖی فَبِمَنْ اَسْتَغٖیثُ اِنْ لَمْ تُقِلْنٖی عَثْرَتٖی
ای آقای من پس به چه کس استغاثه کنم اگر تو نادیده نگیری لغزشم را
فَاِلٰی مَنْ اَفْزَعُ اِنْ فَقَدْتُ عِنٰایَتَكَ فٖی ضَجْعَتٖی
و به که پناه برم اگر عنایتت را در آرامگاه خود از دست بدهم
وَ اِلٰی مَنْ اَلْتَجِئُ اِنْ لَمْ تُنَفِّسُ کُرْبَتٖی
و به سوی چه کس التجا کنم اگر تو اندوهم را برطرف نکنی
سَیِّدٖی مَنْ لٖی وَ مَنْ یَرْحَمُنٖی اِنْ لَمْ تَرْحَمْنٖی
ای آقای من چه کس را من دارم و که بر من رحم آرَد (آورد) اگر تو بر من رحم ننمائی
وَ فَضْلَ مَنْ اُؤَمِّلُ اِنْ عَدِمْتُ فَضْلَكَ یَوْمَ فٰاقَتٖی
و فضل که را آرزو کنم اگر فضل تو در روز پریشانیم به من نرسد
وَ اِلٰی مَنِ الْفَِرٰارُ مِنَ
الذُّنُوبِ اِذَا انْقَضٰی اَجَلٖی
و به سوی که از گناهانم بگریزم در آن زمان که عمرم به پایان رسد
سَیِّدٖی لٰا تُعَذِّبْنٖی وَ اَنَا اَرْجُوكَ
ای آقای من مرا معذّب مفرما و حال آنکه به تو امید دارم
اِلٰهٖی حَقِّقْ رَجٰآئٖی وَ اٰمِنْ خَوْفٖی
فَاِنَّ کَثْرَةَ ذُنُوبٖی لٰا اَرْجُو فٖیهٰا اِلّٰا عَفْوَكَ
خدایا امید مرا تحقق بخش و ترسم را امان ده زیرا که با این گناهان بسیارم امیدی بجز عفو تو ندارم
سَیِّدٖی اَنَا اَسْئَلُكَ مٰا لٰا اَسْتَحِقُّ
ای آقای من از تو درخواست دارم چیزی را که مستحقّ آن نیستم
وَ اَنْتَ اَهْلُ التَّقْوٰی وَ اَهْلُ الْمَغْفِرَةِ
و توئی سزاوار پرهیزکاری و اهل آمرزش
فَاغْفِرْ لٖی
وَ اَلْبِسْنٖی مِنْ نَظَرِكَ ثَوْبًا
یُغَطّٖی عَلَیَّ التَّبِعٰاتِ
وَ تَغْفِرُهٰا لٖی وَ لٰا اُطٰالَبُ بِهٰا
پس بیامرز مرا و بپوشان بر من از نظر لطفت جامهای را که گناهانم را بپوشاند و بیامرزی آنها را برایم و بازجوئی نشوم به آن گناهان
اِنَّكَ ذُو مَنٍّ قَدٖیمٍ
وَ صَفْحٍ عَظٖیمٍ
وَ تَجٰاوُزٍ کَرٖیمٍ
زیرا که تو دارای منّت دیرینه و گذشت بزرگ و عفو کریمی
اِلٰهٖی اَنْتَ الَّذٖی تَفٖیضُ سَیْبَكَ عَلٰی مَنْ لٰا یَسْئَلُكَ
وَ عَلَی الْجٰاحِدٖینَ لِرُبُوبِیَّتِكَ
خدایا تو آنی که فیض خود را فروریزی بر آنانکه از تو درخواست نکنند و بر منکران پروردگاریت
فَکَیْفَ سَیِّدٖی بِمَنْ سَئَلَكَ وَ اَیْقَنَ
اَنَّ الْخَلْقَ لَكَ وَ الْأَمْرَ اِلَیْكَ
پس چگونه است رفتار تو ای آقای من نسبت به کسی که از تو درخواست دارد و یقین دارد که خلق از آن تو است و کار به دست توست
تَبٰارَکْتَ وَ تَعٰالَیْتَ یٰا رَبَّ الْعٰالَمٖینَ
ارجمندی و والائی ای پروردگار جهانیان
سَیِّدٖی عَبْدُكَ بِبٰابِكَ اَقٰامَتْهُ الْخَصٰاصَةُ
بَیْنَ یَدَیْكَ یَقْرَعُ بٰابَ اِحْسٰانِكَ بِدُعٰآئِهِ
ای آقای من بندهات به درگاه تو است تنگدستی او را نزد تو واداشته دَرِ احسان تو را به وسیلۀ دعای خود میکوبد
فَلٰا تُعْرِضْ بِوَجْهِكَ الْکَرٖیمِ عَنّٖی
پس تو روی بزرگواری خود را از من مگردان
وَ
اقْبَلْ مِنّٖی مٰا اَقُولُ
و بپذیر از من آنچه را که میگویم
فَقَدْ دَعَوْتُ بِهٰذَا الدُّعٰآءِ
وَ اَنَا اَرْجُو اَنْ لٰا تَرُدَّنٖی
مَعْرِفَةً مِنّٖی بِرَأْفَتِكَ وَ رَحْمَتِكَ
زیرا که من به این دعا تو را خواندم و امیدوار هستم که مرا باز مگردانی از جهت شناسائی که به مهر و رحمتت دارم
اِلٰهٖی اَنْتَ الَّذٖی لٰا یُحْفٖیكَ سٰآئِلٌ
وَ لٰآیَنْقُصُكَ نٰائِلٌ
خدایا تو آنی که درماندهات نکند سائلی و عطا از تو چیزی کم نکند
اَنْتَ کَمٰا تَقُولُ وَ فَوْقَ مٰا نَقُولُ
تو آنچنانی که خود گوئی و بالاتر از آنی که ما گوئیم
اَللّٰهُمَّ اِنّٖی اَسْئَلُكَ
صَبْرًا جَمٖیلًا وَ فَرَجًا قَرٖیبًا
وَ قَوْلًا صٰادِقًا
وَ اَجْرًا عَظٖیمًا
خدایا من از تو خواهم صبر نیکو را و گشایشی نزدیک و گفتاری راست و پاداشی بزرگ
اَسْئَلُكَ یٰا رَبِّ مِنَ الْخَیْرِ کُلِّهِ
مٰا عَلِمْتُ مِنْهُ وَ مٰا لَمْ اَعْلَمُ
از تو درخواست دارم پروردگارا از تمام خوبیها چه آنچه میدانم از آن و چه آنچه نمیدانم
اَسْئَلُكَ اللّٰهُمَّ مِنْ خَیْرِ مٰا سَئَلَكَ مِنْهُ عِبٰادُكَ الصّٰالِحُونَ
خدایا من از تو خواهم بهترین چیزی که بندگان شایستهات از تو درخواست کردهاند
یٰا خَیْرَ مَنْ سُئِلَ وَ اَجْوَدَ مَنْ اَعْطٰی
ای بهترین کسی که درخواست میشود و ای بخشندهترین عطابخش به من
اَعْطِنٖی سُؤْلٖی فٖی نَفْسٖی وَ اَهْلٖی
وَ وٰالِدَیَّ وَ وَُلَْدٖی
وَ اَهْلِ حُزٰانَتٖی وَ اِخْوٰانٖی فٖیكَ
خواستهام را در مورد خود و خانواده و پدر و مادر و فرزندان و بستگان و برادران دینیم عطا فرما
وَ اَرْغِدْ عَیْشٖی
وَ اَظْهِرْ مُرُوَّتٖی
وَ اَصْلِحْ جَمٖیعَ اَحْوٰالٖی
و زندگی مرا خوش و گوارا فرما و آشکار ساز انصاف مرا و اصلاح نما تمام حالات مرا
وَ اجْعَلْنٖی مِمَّنْ اَطَلْتَ عُمْرَهُ
وَ حَسَّنْتَ عَمَلَهُ
وَ اَتْمَمْتَ عَلَیْهِ نَعْمَتَكَ
وَ رَضٖیتَ
عَنْهُ
و بگردان مرا از زمرۀ آنان که عمرش را طولانی و عملش را نیکو نمودهای و بر او نعمت خود را کامل کردی و از او راضی گشتهای
وَ اَحْیَیْتَهُ حَیٰوةً طَیِّبَةً فٖی اَدْوَمِ السُّرُورِ
وَ اَسْبَغِ الْکَرٰامَةِ
وَ اَتَمِّ الْعَیْشِ
و زندگی پاکیزهای به او بخشیدهای که در پابرجاترین خوشی و وسیعترین کرامت و تمامترین زندگی میگذراند
اِنَّكَ تَفْعَلُ مٰا تَشٰآءُ وَ لٰا یَفْعَلُ مٰا یَشٰآءُ غَیْرُكَ
زیرا که براستی تو هرچه را خواهی انجام دهی و کسی غیر از تو انجام ندهد آنچه را خواهد
اَللّٰهُمَّ خُصَّنٖی مِنْكَ بِخٰاصَّةِ ذِکْرِكَ
خدایا مرا مخصوص دار از لطف خود به ذکر مخصوصت
وَ لٰا تَجْعَلْ شَیْئًا
مِمّٰا اَتَقَرَّبُ بِهِ فٖی اٰنٰآءِ اللَّیْلِ وَ اَطْرٰافِ النَّهٰارِ
رِیٰآءً وَ لٰا سُمْعَةً وَ لٰا اَشَرًا وَ لٰا بَطَرًا
و قرار مده آنچه را که من به وسیلۀ آن تقرّب میجویم به آن در تمام ساعات روز و شب ریاء و شهرتطلبی و نه سرکشی و گردنفرازی
وَ اجْعَلْنٖی لَكَ مِنَ الْخٰاشِعٖینَ
و قرار ده مرا از فروتنان درگاهت
اَللّٰهُمَّ اَعْطِنِی السَّعَةَ فِی الرِّزْقِ
خدایا به من عطا فرما وسعت در روزی
وَ الْأَمْنَ فِی الْوَطَنِ
و امنیّت در وطن
وَ قُرَّةَ الْعَیْنِ فِی الْأَهْلِ وَ الْمٰالِ وَ الْوَلَدِ
و چشمروشنی در خاندان و مال و اولاد
وَ الْمُقٰامَ فٖی نِعَمِكَ عِنْدٖی
و پایندگی نعمتهائی که در نزد من است
وَ الصِّحَّةَ فِی الْجِسْمِ
و تندرستی در جسم
وَ الْقُوَّةَ فِی الْبَدَنِ
و نیرو در بدن
وَ السَّلٰامَةَ فِی الدّٖینِ
و سلامتی در دین
وَ اسْتَعْمِلْنٖی بِطٰاعَتِكَ وَ طٰاعَةِ رَسُولِكَ
مُحَمَّدٍ صَلَّی اللّٰهُ عَلَیْهِ وَ اٰلِهِ
اَبَدًا مَا اسْتَعْمَرْتَنٖی
و تا زندهام مرا به طاعت خود و طاعت پیامبرت محمّد صلّی الله علیه و آله وادار کن
وَ اجْعَلْنٖی مِنْ اَوْفَرِ عِبٰادِكَ عِنْدَكَ
نَصٖیبًا فٖی کُلِّ خَیْرٍ اَنْزَلْتَهُ
اَوْ تُنْزِلُهُ فٖی شَهْرِ رَمَضٰانَ فٖی
لَیْلَةِ الْقَدْرِ
و بگردان مرا از پرنصیبترین بندگانت در هر خیری که نازل کرده و یا نازل خواهی کرد در ماه رمضان در شب قدر
وَ مٰا اَنْتَ مُنْزِلُهُ فٖی کُلِّ سَنَةٍ
و آنچه که تو در هر سال فرو میفرستی
مِنْ رَحْمَةٍ تَنْشُرُهٰا
از مهری که آن را بگسترانی
وَ عٰافِیَةٍ تُلْبِسُهٰا
و تندرستی که بپوشانی
وَ بَلِیَّةٍ تَدْفَعُهٰا
و بلائی که دور کنی
وَ حَسَنٰاتٍ تَتَقَبَّلُهٰا
و کارهای نیکی را که بپذیری
وَ سَیِّئٰاتٍ تَتَجٰاوَزُ عَنْهٰا
و زشتیهائی را که درگذری از آنها
وَ ارْزُقْنٖی حَجَّ بَیْتِكَ الْحَرٰامِ فٖی عٰامِنٰا هٰذٰا وَ فٖی کُلِّ عٰامٍ
و روزی کن مرا حجّ خانه کعبه را در این سال و در هر سال
وَ ارْزُقْنٖی رِزْقًا وٰاسِعًا مِنْ فَضْلِكَ الْوٰاسِعِ
و روزی کن مرا روزی فراخی از فضل وسیع خود
وَ اصْرِفْ عَنّٖی یٰا سَیِّدِی الْأَسْوٰاءَ
و بدیها را از من دور کن ای آقای من
وَ اقْضِ عَنِّی الدَّیْنَ وَ الظُّلٰامٰاتِ
حَتّٰی لٰا اَتَاَذّٰی بِشَیْئٍ مِنْهُ
و اداء کن از جانب من بدهی و مظلمههائی که بگردن دارم به آن طور که ناراحت نشوم به چیزی از آن
وَ خُذْ عَنّٖی بِاَسْمٰاعِ وَ اَبْصٰارِ
اَعْدٰائٖی وَ حُسّٰادٖی وَ الْبٰاغٖینَ عَلَیَّ
وَ انْصُرْنٖی عَلَیْهِمْ
و گوش و چشم دشمنان و حسودان و ستمکارانم را بر من ببند و یاری ده مرا بر آنان
وَ اَقِرَّ عَیْنٖی وَ فَرِّحْ قَلْبٖی
و دیدهام را روشن کن و دلم را شاد گردان
وَ اجْعَلْ لٖی مِنْ هَمّٖی وَ کَرْبٖی فَرَجًا وَ مَخْرَجًا
و برایم از اندوه و غمم گشایشی قرار ده
وَ اجْعَلْ مَنْ اَرٰادَنٖی بِسُوءٍ مِنْ جَمٖیعِ خَلْقِكَ تَحْتَ قَدَمَیَّ
و هرکه را از تمامی خلقت که ارادۀ سوء به من دارد زیر پای من قرار ده
وَ اکْفِنٖی شَرَّ الشَّیْطٰانِ وَ شَرَّ السُّلْطٰانِ وَ سَیِّئٰاتِ عَمَلٖی
و کفایت کن مرا شرّ شیطان و شرّ سلطان و زشتیهای عملم را
وَ طَهِّرْنٖی مِنَ الذُّنُوبِ کُلِّهٰا
و پاک کن مرا از گناهان همگی
وَ اَجِرْنٖی مِنَ النّٰارِ
بِعَفْوِكَ
و پناه ده مرا از دوزخ بوسیلۀ عفو خویش
وَ اَدْخِلْنِی الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ
و به رحمت خود داخل بهشتم گردان
وَ زَوِّجْنٖی مِنَ الْحُورِالْعٖینِ بِفَضْلِكَ
و تزویج کن مرا به فضل خویش از حوریّههای بهشتی
وَ اَلْحِقْنٖی بِاَوْلٖیٰائِكَ الصّٰالِحٖینَ
مُحَمَّدٍ وَ اٰلِهِ الْأَبْرٰارِ الطَّیِّبٖینَ الطّٰاهِرٖینَ الْأَخْیٰارِ
و ملحق کن مرا به اولیاء و دوستان شایستهات محمّد (ص) و آلش آن نیکان پاک و پاکیزه و برگزیده
صَلَوٰاتُكَ عَلَیْهِمْ وَ عَلٰی اَجْسٰادِهِمْ وَ اَرْوٰاحِهِمْ
وَ رَحْمَةُ اللّٰهِ وَ بَرَکٰاتُهُ
درودهای تو بر ایشان و بر جسدهاشان و بر ارواحشان و رحمت خدا و برکاتش
اِلٰهٖی وَ سَیِّدٖی وَ عِزَّتِكَ وَ جَلٰالِكَ
ای خدای من و آقای من سوگند به عزّت و جلالت
لَئِنْ طٰالَبْتَنٖی بِذُنُوبٖی لَأُطٰالِبَنَّكَ بِعَفْوِكَ
اگر مرا بازخواست کنی به گناهانم من نیز تو را به عفو و گذشتت مطالبه کنم
وَ لَئِنْ طٰالَبْتَنٖی بِلُؤْمٖی لَأُطٰالِبَنَّكَ بِکَرَمِكَ
و اگر مرا مؤاخذه کنی به پستیام من هم مطالبه کنم تو را به کرمت
وَ لَئِنْ اَدْخَلْتَنٖی النّٰارَ لَأُخْبِرَنَّ اَهْلَ النّٰارِ بِحُبّٖی لَكَ
و اگر مرا به دوزخ ببری به دوزخیان خبر دهم که به تو محبّت دارم
اِلٰهٖی وَ سَیِّدٖی
ای خدای من و ای آقای من
اِنْ کُنْتَ لٰا تَغْفَرُ اِلّٰا لِأَوْلِیٰائِكَ وَ اَهْلِ طٰاعَتِكَ
فَاِلٰی مَنْ یَفْزَعُ الْمُذْنِبُونَ
اگر تو نیامرزی مگر دوستانت و اهل پیرویت را پس به چه کس پناه برند گناهکاران
وَ اِنْ کُنْتَ لٰا تُکْرِمُ اِلّٰا اَهْلَ الْوَفٰاءِ بِكَ
فَبِمَنْ یَسْتَغٖیثُ الْمُسٖیئُونَ
و اگر تو اکرام نکنی جز وفاداران خود را پس به که استغاثه کنند بد کاران
اِلٰهٖی اِنْ اَدْخَلْتَنِی النّٰارَ فَفٖی ذٰلِكَ سُرُورُ عَدُوِّكَ
خدایا اگر مرا داخل دوزخ کنی در این کار سُرور دشمنت باشد
وَ اِنْ اَدْخَلْتَنِی الْجَنَّةَ فَفٖی ذٰلِكَ سُرُورُ نَبِیِّكَ
و اگر داخل بهشتم کنی موجب خوشحالی پیامبرت شود
وَ اَنَا وَ اللّٰهِ اَعْلَمُ
اَنَّ سُرُورَ نَبِیِّكَ اَحَبُّ اِلَیْكَ مِنْ سُرُورِ عَدُوِّكَ
و من به خدا سوگند میدانم که سُرور و خوشحالی پیامبرت را بیشتر از سرور و خوشحال شدن دشمنت دوست داری
اَللّٰهُمَّ اِنّٖی اَسْئَلُكَ اَنْ تَمْلَأَ قَلْبٖی
خدایا همانا من از تو میخواهم که دلم را پُر کنی
حُبًّا لَكَ
از محبّت به تو
وَ خَشْیَةً مِنْكَ
و ترس از خودت
وَ تَصْدٖیقًا بِکِتٰابِكَ
و تصدیق به کتابت
وَ اٖیمٰانًا بِكَ
و ایمان به خودت
وَ فَرَقًا مِنْكَ
و هراس از خود
وَ شَوْقًا اِلَیْكَ
و اشتیاق به سوی خود
یٰا ذَا الْجَلٰالِ وَ الْإِکْرٰامِ
ای صاحب جلال و بزرگواری
حَبِّبْ اِلَیَّ لِقٰآئَكَ وَ اَحْبِبْ لِقٰآئٖی
مرا دوستدار لقای خود کن و لقای مرا دوست بدار
وَ اجْعَلْ لٖی فٖی لِقٰآئِكَ الرّٰاحَةَ وَ الْفَرَجَ وَ الْکَرٰامَةَ
و قرارده برایم در لقای خود آرامش و گشایش و کرامت
اَللّٰهُمَّ اَلْحِقْنٖی بِصٰالِحِ مَنْ مَضٰی
خدایا مرا ملحق کن به شایستگان از مردم گذشته
وَ اجْعَلْنٖی مِنْ صٰالِحِ مَنْ بَقِیَ
و قرارم ده از شایستگان باقیمانده
وَ خُذْ بٖی سَبٖیلَ الصّٰالِحٖینَ
و به راه شایستگانم ببر
وَ اَعِنّٖی عَلٰی نَفْسٖی بِمٰا تُعٖینُ بِهِ الصّٰالِحٖینَ عَلٰی
اَنْفُسِهِمْ
و اعانتم کن بر مخالفت هوای نفستم بدانچه اعانت کردی بدان شایستگان را بر مخالفتشان با هوای نفس
وَ اخْتِمْ عَمَلٖی بِاَحْسَنِهِ
وَ اجْعَلْ ثَوٰابٖی مِنْهُ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ
و ختم کن عمل مرا به نیکوترین آن و قرار ده پاداشم را از آن کار به رحمت خود بهشت را
وَ اَعِنّٖی عَلٰی صٰالِحِ مٰا اَعْطَیْتَنٖی
وَ ثَبِّتْنٖی یٰا رَبِّ وَ لٰا تَرُدَّنٖی فٖی سُوٓءٍ اسْتَنْقَذْتَنٖی مِنْهُ
و اعانت کن مرا در آنچه که به من دادهای از کار شایسته و ثابت قدمم دار پروردگارا و بازمگردان مرا در بدی که از آن نجاتم دادی
یٰا رَبَّ الْعٰالَمٖینَ
ای پروردگار جهانیان
اَللّٰهُمَّ اِنّٖی اَسْئَلُكَ اٖیمٰانًا
لٰا اَجَلَ لَهُ دُونَ لِقٰائِكَ
خدایا من از تو خواهم ایمانی که انتهائی نداشته باشد جز لقای تو
اَحْیِنٖی مٰا اَحْیَیْتَنٖی عَلَیْهِ
وَ تَوَفَّنٖی اِذٰا تَوَفَّیْتَنٖی عَلَیْهِ
وَ ابْعَثْنٖی اِذَا بَعَثْتَنٖی عَلَیْهِ
و تا زندهام داری به ایمان زندهام دار و چون مرا بمیرانی بر ایمان مرا بمیران و برانگیز مرا بر ایمان هنگامی که مرا برانگیزی
وَ اَبْرِئْ قَلْبٖی مِنَ الرِّیٰآءِ وَ الشَّكِّ وَ السُّمْعَةِ فٖی دٖینِكَ
حَتّٰی یَکُونَ عَمَلٖی خٰالِصًا لَكَ
و پاک کن دلم را از ریاء و شکّ و خودنمائی در دینت تا که در نتیجه عمل من خالص برای تو باشد
اَللّٰهُمَّ اَعْطِنٖی بَصٖیرَةً فٖی دٖینِكَ
خدایا به من عطافرما بصیرتی در دینت
وَ فَهْمًا فٖی حُکْمِكَ
و فهمی در حکمت
وَ فِقْهًا فٖی عِلْمِكَ
و درک خاصّی در فهم علمت
وَ کِفْلَیْنِ مَنْ رَحْمَتِكَ
و دو بهره از رحمتت
وَ وَرَعًا یَحْجُزُنٖی عَنْ مَعٰاصٖیكَ
و پرهیزگاری که مرا از گناهانت باز دارد
وَ بَیِّضْ وَجْهٖی بِنُورِكَ
و رویم را سفید کن به نور خود
وَ اجْعَلْ رَغْبَتٖی فٖیمٰا عِنْدَكَ
و قرارده شوقم را در آنچه پیش تو است
وَ تَوَفَّنٖی فٖی
سَبٖیلِكَ وَ عَلٰی مِلَّةِ رَسُولِكَ
صَلَّی اللّٰهُ عَلَیْهِ وَ اٰلِهِ
و بمیران مرا در راه خود و بر کیش پیامبرت صلّی الله علیه و آله
اَللّٰهُمَّ اِنّٖی اَعُوذُ بِكَ مِنَ الْکَسَلِ وَ الْفَشَلِ وَ الْهَمِّ
خدایا من به تو پناه برم از کسالت و سستی و اندوه
وَ الْجُبْنِ وَ الْبُخْلِ
و ترس و بخیلی
وَ الْغَفْلَةِ وَ الْقَسْوَةِ وَ الْمَسْکَنَةِ
و بیخبری و قساوت و بیچارگی
وَ الْفَقْرِ وَ الْفٰاقَةِ
و فقر و نداری
وَ کُلِّ بَلِیَّةٍ
و از هر بلا
وَ الْفَوٰاحِشِ مٰا ظَهَرَ مِنْهٰا وَ مٰا بَطَنَ
و هرزگی چه آشکار باشد از آنها و چه پنهان
وَ اَعُوذُ بِكَ مِنْ نَفْسٍ لٰا تَقْنَعُ
و پناه برم به تو از نفسی که قانع نباشد
وَ بَطْنٍ لٰا یَشْبَعُ
و شکمی که سیر نشود
وَ قَلْبٍ لٰا یَخْشَعُ
و دلی که نهراسد
وَ دُعٰآءٍ لٰا یُسْمَعُ
و دعائی که پذیرفته نشود
وَ عَمَلٍ لٰا یَنْفَعُ
و عملی که سود ندهد
وَ اَعُوذُ بِكَ یٰا رَبِّ عَلٰی نَفْسٖی وَ دٖینٖی وَ مٰالٖی
و پناه برم به تو ای پروردگارم در نفس خویش و دین و مال
وَ عَلٰی جَمٖیعِ مٰا رَزَقْتَنٖی مِنَ الشَّیْطٰانِ الرَّجٖیمِ
و همۀ آنچه به من روزی کردهای از شیطان راندۀ درگاهت
اِنَّكَ اَنْتَ السَّمٖیعُ الْعَلٖیمُ
که براستی تو شنوای دانائی
اَللّٰهُمَّ اِنَّهُ لٰا یُجٖیرُنٖی مِنْكَ اَحَدٌ
وَ لٰا اَجِدُ مِنْ دُونِكَ مُلْتَحَدًا
خدایا کسی نیست که مرا از تو در پناه خود گیرد و نیابم بجز تو پناهگاهی
فَلٰا تَجْعَلْ نَفْسٖی فٖی شَیْئٍ مِنْ عَذٰابِكَ
وَ لٰا تَرُدَّنٖی بِهَلَکَةٍ
وَ لٰا تَرُدَّنٖی بِعَذٰابٍ اَلٖیمٍ
پس قرارم مده در چیزی از عذاب خود و مرا بازمگردان به هلاکت و نیز بازم مگردان به عذاب دردناک
اَللّٰهُمَّ تَقَبَّلْ مِنّٖی
وَ
اَعْلِ ذِکْرٖی
وَ ارْفَعْ دَرَجَتٖی
وَ حُطَّ وِزْرٖی
وَ لٰا تُذَکِّرْنٖی بِخَطٖیئَتٖی
خدایا بپذیر از من و نامم را بلند گردان و درجهام را والا فرما و گناهم را بریز و یادآور خطایم مشو
وَ اجْعَلْ ثَوٰابَ مَجْلِسٖی
وَ ثَوٰابَ مَنْطِقٖی
وَ ثَوٰابَ دُعٰآئٖی
رِضٰاكَ وَ الْجَنَّةَ
و قرارده پاداش مجلس و پاداش گفتارم و پاداش دعایم را خوشنودی خودت و بهشت را
وَ اَعْطِنٖی یٰا رَبِّ جَمٖیعَ مٰا سَاَلْتُكَ
وَ زِدْنٖی مِنْ فَضْلِكَ
و بده به من ای پروردگار من تمام آنچه را از تو خواستم و از فضل خویش بر من فزونی ده
اِنّٖی اِلَیْكَ رٰاغِبٌ یٰا رَبَّ الْعٰالَمٖینَ
که من براستی به سویت مشتاقم ای پروردگار جهانیان
اَللّٰهُمَّ اِنَّكَ اَنْزَلْتَ فٖی کِتٰابِكَ اَنْ نَعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَنٰا
وَ قَدْ ظَلَمْنٰا اَنْفُسَنٰا
فَاعْفُ عَنّٰا
فَاِنَّكَ اَوْلٰی بِذٰلِكَ مِنّٰا
خدایا تو خود در کتابت نازل فرمودی که ما درگذریم از آنکه به ما ستم کرده و ما بر نفس خویش ستم کردیم پس درگذر از ما که تو از ما سزاوارتر بدینکار هستی
وَ اَمَرْتَنٰا اَنْ لٰا نَرُدَّ سٰائِلًا عَنْ اَبْوٰابِنٰا
و به ما دستور دادی که خواهندهای را از در خانهمان بازنگردانیم
وَ قَدْ جِئْتُكَ سٰائِلًا فَلٰا تَرُدَّنٖی اِلّٰا بِقَضٰآءِ حٰاجَتٖی
و من با حال خواهندگی به درگاهت آمدم پس بازممگردان جز با رواشدن حاجتم
وَ اَمَرْتَنٰا بِالْأَحْسٰانِ اِلٰی مٰا مَلَکَتْ اَیْمٰانُنٰا
و به ما دستور دادی که نسبت به بردگانمان احسان و نیکی کنیم
وَ نَحْنُ اَرِقّآءُكَ
فَاَعْتِقْ رِقٰابَنٰا مِنَ النّٰارِ
و ما بردگان توئیم پس آزاد فرما ما را از آتش دوزخ
یٰا مَفْزَعٖی عِنْدَ کُرْبَتٖی
وَ یٰا غَوْثٖی عِنْدَ شِدَّتٖی
ای پناه من در هنگام اندوه و غمم و ای فریادرسم هنگام سختی من
اِلَیْكَ فَزِعْتُ
وَ بِكَ اسْتَغَثْتُ وَ لُذْتُ
به سوی تو زاری کنم و به تو استغاثه کنم و به تو پناه آرم
لٰا اَلُوذُ بِسِوٰاكَ
وَ لٰا اَطْلُبُ الْفَرَجَ
اِلّٰا مِنْكَ
و به دیگری پناه نبرم و گشایش نخواهم جز از تو
فَاَغِثْنٖی وَ فَرِّجْ عَنّٖی
پس بفریادم برس و گشایشی در کارم بده
یٰا مَنْ یَفُكُّ الْأَسٖیرَ
وَ یَعْفُو عَنِ الْکَثٖیرِ
ای که اسیر را رهائی و نجات بخشی و درگذری از گناه بسیار
اِقْبَلْ مِنِّی الْیَسٖیرَ
وَ اعْفُ عَنِّی الْکَثٖیرَ
بپذیر از من طاعت اندک را و از گناه بسیارم درگذر
اِنَّكَ اَنْتَ الرَّحٖیمُ الْغَفُورُ
که براستی تو خود مهربان و آمرزندهای
اَللّٰهُمَّ اِنّٖی اَسْئَلُكَ اٖیمٰانًا تُبٰاشِرُ بِهِ قَلْبٖی
وَ یَقٖینًا صٰادِقًا
خدایا من از تو خواهم ایمانی که مژدهدهی بدان دلم را و یقینی راست
حَتّٰی اَعْلَمَ اَنَّهُ لَنْ یُصٖیبَنٖی اِلّٰا مٰا کَتَبْتَ لٖی
که بدانم قطعاً چیزی به من نرسد جز آنکه بر من نوشتهای
وَ رَضِّنٖی مِنَ الْعَیْشِ بِمٰا قَسَمْتَ لٖی
و خوشنودم کن در زندگی بدانچه قسمتم کردهای
یٰا اَرْحَمَ الرّٰاحِمٖینَ
ای مهربانترین مهربانان.